Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2019

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 144

19/2/2019
>>Το 2018 μετράει μόνο 440 τίτλους. Νούμερα που μαρτυρούν μια ακόμη συρρίκνωση της δισκογραφίας, η παραγωγή της οποίας πλησιάζει εκείνη των αρχών της δεκαετίας του ’80. Οπως λέει στην «Κ» ο Π. Δραγουμάνος, το 1979 η ετήσια παραγωγή ήταν 609 δίσκοι, το 1980 καταγράφονται 566 και το 1982 συνολικά 505. «Το 2018 είναι ακόμη μικρότερη». Ολα αλλάζουν, η τεχνολογία, οι συσκευές αναπαραγωγής ήχου μαζί και οι συνήθειές μας.<< 
Το ότι κυκλοφόρησαν το 2018 440 ελληνικοί δίσκοι σε φυσικές μορφές είναι, όπως και να το κάνουμε, ένα σωστό νούμερο. Και το ότι γυρίζουμε στα νούμερα των early 80s, μετά τις απίστευτες υπερβολές των 00s, είναι επίσης πολύ θετικό. Ας πάμε και πιο κάτω δηλαδή. Μακάρι να βγαίνει σε φυσική μορφή ό,τι αξίζει να τυπώνεται σε τέτοια. Η τζαζ, το ροκ, το έντεχνο τραγούδι, τα λαϊκά, τα δημοτικά… Η ποπ ας βγαίνει μόνο ψηφιακά, δεν τρέχει τίποτα.
Και στην Αμερική έτσι γίνεται εξάλλου. H jazz, το blues, η country, το rock (με όλα τα παρακλάδια του και με πρώτο το «μέταλλο») εξακολουθούν να τυπώνονται σε φυσικές μορφές. Και το pop hip-hop ακόμη δίνει φυσικές μορφές, αλλά εκεί δεν είναι το κύριο (είναι μειοψηφία).
Συνεπώς, για τον ακροατή αυτών των ιστορικών ειδών, που είναι μιας ηλικίας (και που έχει τα φράγκα ν’ αγοράσει ένα βινύλιο), δε γεννάται θέμα… Για τα κέρδη της βιομηχανίας, τώρα, δε μας πέφτει λόγος. Αυτοί έχουν βρει τον τρόπο, κομμάτι-κομμάτι, να ξεφραγκιάζουν την πιτσιρικαρία. 

17/2/2019
To A Generation in Motion του David Pichaske, ένα από τα καλύτερα βιβλία για το ροκ που γράφτηκαν ποτέ, το έχω από τα χρόνια του ’90, αλλά προσφάτως αγόρασα και την ελληνική μετάφρασή του (Μια Γενιά σε Κίνηση), των εκδόσεων Κουκκίδα (βγήκε το 2016). Δεν έχω διαβάσει ακόμη το ελληνικό βιβλίο και δεν ξέρω πότε θα το διαβάσω (όταν το διαβάσω θα γράψω κιόλας κάποια λόγια), αλλά τώρα θέλω να πω τούτο.
Άιντε σε περιοδικά, σε εφημερίδες και σε σάιτ να γράφουμε… Πάπα Τζον Κριτς, Τζον Μπαρμπάτα, Ντίγκερς, Αδερφές ΜακΓκουάιαρ, Σαπλ και Γκαρόφαλο, Σάγκινο, Μασκόγκι και δε συμμαζεύεται (εγώ ούτε εκεί το κάνω, δηλαδή αποφεύγω να το κάνω), αλλά σ’ ένα βιβλίο για το ροκ –δεν μ’ ενδιαφέρει να μιλήσω, τώρα, για άλλα βιβλία– δεν πρέπει να υπάρχει κανένα όνομα γραμμένο με ελληνικά στοιχεία. Ακόμη και ο… Ντίλαν πρέπει να γράφεται Dylan.  
Τα βιβλία για το ροκ απευθύνονται σε ειδικό κοινό, δεν απευθύνονται σε άσχετους μ’ αυτά τα θέματα, και κανένας σοβαρός αναγνώστης δεν μπορεί να ανεχθεί να βλέπει τα ονόματα που αγάπησε μέσα από τους δίσκους και τα (ξένα) βιβλία ή και τα περιοδικά, γραμμένα στα ελληνικά.
Εγώ ακόμη και τον τίτλο του βιβλίου θα τον ήθελα στα αγγλικά, παράλληλα με την ελληνική μετάφρασή του.
Ελληνικά τα γράφανε στους Μοντέρνους Ρυθμούς του ’60, που ήταν περιοδικό, όταν ο κόσμος δεν ήξερε αγγλικά, ούτε εξοικειωμένος ήταν με τη δισκογραφία.
Το Μια Γενιά σε Κίνηση… χάνει απ’ αυτή την κίνηση. 

16/2/2019
Γερός ηθοποιός ο Bruno Ganz (RIP). Ακόμη και στο βαρετό Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα του Αγγελόπουλου έπαιζε καλά... 
[μια φωτό του από την ταινιάρα του Φράνκλιν Σάφνερ The Boys from Brazil - ή Ανθρωποκυνηγητό σε δύο ηπείρους, όπως τη μάθαμε και την απολαύσαμε στην Ελλάδα] 

15/2/2019 
Πολιτικό τραγούδι μπορεί να είναι και ο ύμνος της χούντας, αλλά όταν μιλάμε για «πολιτικό τραγούδι» στην Ελλάδα εννοούμε το τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη, ορισμένων συνοδοιπόρων του (Χρήστος Λεοντής, Μάνος Λοΐζος π.χ.) και των επιγόνων του (Θάνος Μικρούτσικος, Θωμάς Μπακαλάκος π.χ.). Ο Χατζιδάκις έχει από ελάχιστη έως μηδαμινή σχέση με το «πολιτικό τραγούδι» (αναγνωρίζω ως τέτοιο, για παράδειγμα, τον «Εφιάλτη της Περσεφόνης» από Τα Παράλογα, αλλά, αν έγραφα βιβλίο, ακόμη κι αυτό το τραγούδι δεν θα το ενέτασσα στην κύρια αφήγηση, μα σ’ ένα παράρτημα). [Φυσικά, ο «Μεγάλος Ερωτικός» δεν είχε ποτέ την παραμικρή σχέση με «πολιτικό τραγούδι» -έχω εξηγήσει παλιότερα γιατί- και όσοι μεταφέρουν αυτή τη φιλελέδικη αερολογία, από ’δω κι από ’κει, θα με βρίσκουν πάντα απέναντί τους].
Και βεβαίως όταν μιλάμε για «πολιτικό τραγούδι» στην Ελλάδα (έτσι στενά οριοθετημένο, ώστε να μπορούμε να συνεννοούμαστε και να είμαστε ιστορικώς ορθοί), αναφερόμαστε μόνο σ’ ένα τραγούδι της Αριστεράς, της ευρύτερης Αριστεράς (που θα περιλαμβάνει φυσικά και τους αριστεριστές και την αναρχοαυτονομία – τον Άσιμο π.χ.).
Είναι… δικό μας θέμα το «πολιτικό τραγούδι» θέλω να πω. Δεν θα το χαρίσουμε ούτε στον συμπαθέστατο Τουρνά, ούτε στον Ρόμπερτ Ουίλιαμς…
[επειδή ακούω κάτι περίεργα πάλι, το έγραψα το παραπάνω, δεν μου ήρθε έτσι στο βρόντο]

9 σχόλια:

  1. Σχόλια από το fb περί πολιτικού τραγουδιού...

    Chondros Katsiani
    Πράγματι, όταν μιλάμε στην Ελλάδα για πολιτικό τραγούδι, εννοούμε το αριστερόστροφο. Αν ήταν όμως κάποιος να κάνει κάποια σχετική μελέτη, θα τον προτρέπαμε να μην κάνει αυτό το λάθος. Η ουσία της πολιτικής είναι η αντιπαλότητα, οπότε μία μελέτη του πολιτικού τραγουδιού που θα έπαιρνε υπόψη μόνο τραγούδια που αφορούν την Αριστερά, θα παρέβλεπε την αντιπαλότητα που παράγεται και μέσω των τραγουδιών. Μόνο ελέγχοντας το πολιτικό τραγούδι σε όλο του το φάσμα θα μπορούσε να κάνει κάθε είδους συσχετισμούς και συγκρίσεις, από ποσοτικές έως και μορφολογικές, να διαπιστώσει διαφορές ή και ομοιότητες (μια παλιά απορία, για παράδειγμα, ήταν πώς την εποχή της χούντας που το εμβατήριο ήταν ταυτισμένο με το στρατοκρατικό πνεύμα, γράφονταν τραγούδια για την ελευθερία με τη μορφή ακριβώς εμβατηρίου).

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    Διαφωνώ σ' αυτό και για έναν επιπρόσθετο λόγο. Επειδή η ουσιαστική βιβλιογραφία για το ελληνικό τραγούδι είναι μικρή εκείνο που χρειάζεται πρώτα να γραφεί είναι ένα δοκίμιο για εκείνο που ο κόσμος αντιλαμβάνεται ως "πολιτικό τραγούδι". Το τραγούδι της Αριστεράς, που άκμασε στη δεκαετία του '60 και του '70 κυρίως, και που συμπορευόταν με τα πολιτικοκοινωνικά ζητήματα της εποχής. Από κει και πέρα και ενώ θα έχει καταγραφεί το βασικό, μπορούμε να δούμε και τις... ετερότητες.
    Επίσης, εγώ, σ' ένα τέτοιο βιβλίο θα είχα σελίδες για το τραγούδι του "τέλους της ιστορίας" (το αριστερό τραγούδι που γράφτηκε μετά την πτώση του "υπαρκτού σοσιαλισμού"), όπως και για το ανάλογο τραγούδι των μνημονιακών χρόνων.
    Α όσον αφορά αυτό... >>μια παλιά απορία, για παράδειγμα, ήταν πώς την εποχή της χούντας που το εμβατήριο ήταν ταυτισμένο με το στρατοκρατικό πνεύμα, γράφονταν τραγούδια για την ελευθερία με τη μορφή ακριβώς εμβατηρίου)<< μια πρώτη απάντηση είναι πως το... τέρας χτυπιέται με τα ίδια μέσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νίκος Σούρσος
      δεν του πάει του Μπονάτσου αυτό το ύφος.

      Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
      Φυσικά η Δημητριάδη το λέει καλύτερα, αλλά το έβαλα ως τραγούδι και όχι τόσο για τον Μπονάτσο.

      Νίκος Σούρσος
      ο τρόπος που λέει το τραγούδι του αφαιρεί την δυναμική του. το κάνει εντελώς άνευρο και τελικά αδιάφορο.

      Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
      Δεν πολυσυμφωνώ, αλλα οκ. To ακούω και από τον Βλάσση...

      Μιχαλης Γιακουμιδακης
      δεν συμφωνώ απλά είναι μια ερμηνεία αλλου τύπου,ξέρει τι λέει παντως

      Jacques Vache
      μια χαρά το λέει ο Βλάσσης, δεν είναι Δημητριάδη αλλά είναι αξιοπρεπέστατη η ερμηνεία του

      Γιώργος Γιαννόπουλος
      Ο φαραζής.

      Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
      Λασκαράκης, Μαγκλάρας.

      Ferris Costas
      Αυτό που κάνει ένα τραγούδι να είναι "πολιτικό", είναι ο στίχος. Και φυσικά, άλλο Οδυσσέας Ελύτης, άλλο Γιάννης Ρίτσος, άλλο Λευτέρης Παπαδόπουλος και άλλο Φώντας Λάδης. Κατά συνέπειαν ο καλός συνθέτης, εκφράζει τον στίχο με μιάν αντίστοιχη ποιότητα. Εξ ου, και άλλο το Άξιον Εστι, άλλο το Καπνισμένο Τσουκάλι, άλλο η Δραπετσώνα και άλλο το Μυστρί κ.λ. Το κακό είναι όταν ο μουσικός δεν καταλαβαίνει την ποίηση. Θυμάμαι κάποιος κάποτε, που έκανε την Πόλη του Καβάφη "Είπες θα πάγω σ' άλλη γη, θα πάγω σ' άλλες θάλασσες", με τον ρυθμό και τον ενθουσιασμό του "Σώπα όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες"... Γιά να μην ξεχάσω και τη Ρωμιοσύνη.

      Τάσος Κλείσας
      Από το Χατζιδάκι το "οι μέρες είναι πονηρές" είναι πολιτικό τραγούδι.

      Jacques Vache
      από τις σωστότερες τοποθετήσεις..συμφωνώ σε όλα

      Nikos Marketakis
      Πού το πάνε το παιδί, αηδόνι σε κλουβί;

      Διαγραφή
  2. Σχόλια από το fb για τον Bruno Ganz...

    Jacques Vache
    kinks bruno ganz-
    https://www.youtube.com/watch?v=lOCB6S9Pi4A

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    Πολύ καλή ταινία

    Jacques Vache
    γκανζ, χόπερ και νίκολας ρει φοβεροί και οι τρεις

    Spyros Zoupanos
    επίσης να θυμίσω νοσφεράτου χέρτζογκ με την γνωστή μουσικάρα. https://m.youtube.com/watch?v=AvrBWCtylyI
    Nosferatu (1979) / Zinskaro

    Vana Iacovidou
    " τα φτερά του έρωτα".

    Giorgos Ioakeimidis
    Α Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Ρ Γ Η Μ Α ! ! !

    Spyros Zoupanos
    πολύ μεγάλος ηθοποιός

    Εύα Αθανασοπούλου
    Der Fall

    Nico Fassbinder
    Πολύ σπουδαίος ηθοποιός!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σχόλιο από το fb για το βιβλίο Μια Γενιά σε Κίνηση...

    Achilleas Lefakis
    Για τα ονόματα συμφωνώ ότι δεν πρέπει να αποδίδονται στα ελληνικά. Ο τίτλος δεν πειράζει αν και ο συγκεκριμένος είναι ακριβής μετάφραση του ξένου τίτλου. Ο καλύτερος θα ήταν "Μια Γενιά σε Δράση" γιατί ουσιαστικά αυτή είναι η σημασία του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σχόλια από το fb περί ελληνικής δισκογραφίας κ.λπ. ...

    Διονύσης Μπουκουβάλας
    Φώντα, σε φυσική μορφή δεν βγαίνουν αυτά που αξίζουν, αλλά αυτά που μπορούν να τα αυτο-χρηματοδοτήσουν οι δημιουργοί τους...

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    Εντάξει, αλλά και αυτά που δεν βγαίνουν δε σημαίνει πως αξίζουν σίγουρα.

    Διονύσης Μπουκουβάλας
    το θέμα είναι ότι η υλική ή μη κυκλοφορία δεν έχει πλέον καμία σχέση με την αξία ή την απαξία μιας δουλειάς

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    Εγώ πιστεύω ότι έχει.
    Και πλέον έχει περισσότερο από ποτέ.
    Θα γράψω άλλη φορά, όμως, γιατί...

    Διονύσης Μπουκουβάλας
    θα έπρεπε να έχει... αλλά δεν έχει. Εκτός αν θεωρήσουμε ότι οι καλοί έχουν πάντα και λεφτά (γιατί δεν τους δίνει κανένας, αυτό είναι το μόνο σίγουρο).

    Thanos Kesanlis
    Η πηγή για αυτό το νουμερο γνωρίζουμε απο που είναι?γιατι βγαίνουν σε φυσική μορφή και αρκετες κυκλοφορίες που δεν είναι σε κάποιο label,άραγε αυτές έχουν συνυπολογιστεί?

    Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
    Ο Πέτρος Δραγουμάνος είναι ο μόνος που καταγράφει δίσκους στην Ελλάδα, εδώ και 30 χρόνια. Οφείλουμε να εμπιστευόμαστε τα δεδομένα του.

    Maria Pappa
    μια χαρά το κόβω καθόλου απογοητευτικό νούμερο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν ξέρω αν ο ορισμός "πολιτικό τραγούδι", εννοώντας το τραγούδι της αριστεράς, αντιστοιχεί στο ακριβές σημαινόμενο της φράσης. Θυμάμαι εκείνη την φοβερή σκηνή από τον Θίασο, που παρεπιπτόντως έπαιξε η Βουλή πριν λίγες μέρες, όπου οι αριστεροί και οι χίτες κάνουν μεταξύ τους εκείνον τον ιδιότυπο "πόλεμο τραγουδιών". Όλο αυτό το πλέγμα δεν συνιστά πολιτικό τραγούδι, ακόμα κι αν είναι απ' την μεριά της αντίδρασης; Ίσως πιο εύστοχος να είναι ο αμερικάνικος όρος του protest song με την έννοια του τραγουδιού διαμαρτυρίας (γιατί τόσα χρόνια στη διαμαρτυρία είμαστε κι άσε τους να μιλάνε για την τάχα μου και δήθεν "ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς" και άλλα τέτοια κουραφέξαλα). Επίσης ο όρος "επαναστατικό τραγούδι" μου φαίνεται πιο επαρκής από όλους. Πάντως δεν πάνε πολλές μέρες που οδηγούσα στο αμάξι μόνος μου κι εντελώς στα ξεκάρφωτα σκεφτόμουν εκείνο το θαυμάσιο τραγούδι του Τουρνά που είχε τους ακόλουθους στίχους: "Κάτω απ' την Ακρόπολη/ παίζουνε Μονόπολη/ στις δικές μας πλάτες/ Κάτω απ' την Ακρόπολη/ παίζουνε Μονόπολη/ κι είμαστε πελάτες". Και σκεφτόμουνα, "γαμώτο, αυτός είναι ένας γαμάτος αριστερός στίχος. Πως διάολο τον έγραψε ένας τραγουδοποιός που δηλωμένα η πολιτική του άποψη είναι υπέρ της ελεύθερης αγοράς;"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το "πολιτικό τραγούδι" είναι το τραγούδι της Αριστεράς, έτσι το μάθαμε μέσα στα χρόνια.
      Όταν θα καταγραφεί αυτό το τραγούδι, όπως πρέπει, θα δούμε μετά και τα υπόλοιπα. Μην τα μπερδεύουμε τα πράγματα.
      Το λέω, γιατί όσο το ανοίγουν οι φιλελέδες το θέμα οδηγούμαστε σε φαιδρότητες.
      Πρέπει να είμαστε "στενοί" με τους ορισμούς - όχι "μπάτε σκύλοι αλέστε", για πολλούς και διαφόρους λόγους.

      Διαγραφή
  6. Το πρόβλημα με αυτούς νομίζω εστιάζεται περισσότερο στην άνετη από μέρους τους οικειοποίηση των τραγουδιών αυτών, στο πλαίσιο πάντα της αναθεωρημένης Ιστορίας, την οποία κρατούν ως ευαγγέλιο.
    Πάντως το τραγούδι του Τουρνά άφηνε ένα συναισθηματικό αν μη τι άλλο πολιτικό σχόλιο και μάλιστα σε μια εποχή που τα δημοσιολογούντα έμμισθα όρνεα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας μας μιλούσαν για το τέλος της Ιστορίας και άλλα τέτοια, μια εποχή μαζικής ύπνωσης και ένδοξης αποψίλωσης του όποιου συλλογικού αντανακλαστικού είχε απομείνει ως τότε στην κοινωνία. Κατά τα άλλα συμφωνώ απολύτως. Ο πολύς μεταμοντερνισμός λειτουργεί αποκλειστικά υπέρ τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Το πολιτικο τραγουδι ειναι το τραγουδι της αριστερας, υπαρχει ομως αριστερος συνοδοιπορος;και οχι συντροφος;θελω να πω οτι συνοδοιπορους αποκαλουσαν οι νεοδημοκρατες και οι οννεδιτες τους ομοιδεατες τους αντι συντροφους.
    Ο Ρομπερτ Ουιλιαμς εγραψε πολιτικο τραγουδι με τις κασσετες του;οπως πχ εγραψε ο Λεοντης,Ριτσος με το καπνισμενο τσουκαλι;Αστειο ακουγεται.
    Κι οχι να πειτε που εκανα και τιποτα σπουδαιο
    Μονο που περασα και ακουμπησα στον ιδιο τοιχο που ακουμπησατε
    Μονο που φορεσα τις ιδιες χειροπεδες που φορεσατε
    Μονο που πονεσα μαζι σας,και ονειρευτηκα μαζι σας
    Μονο που σε βρηκα,και με βρηκες συντροφε

    ΑπάντησηΔιαγραφή