ΒΟΥΛΑ ΣΑΒΒΙΔΗ μια άλλη γνώμη, για το νέο άλμπουμ μιας ιστορικής φωνής

Η Βούλα Σαββίδη είναι η τραγουδίστρια, που σημαδεύτηκε από την συνεργασία της με τον Μάνο Χατζιδάκι στο άλμπουμ «Τα Πέριξ» [Πολύτροπον, 1974]. Το ξέρουν όλοι τούτο – δεν λέμε κάτι καινούριο. Εκείνο το LP καθόρισε την διαδρομή της στον απόλυτο βαθμό. Δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει, δεν μπόρεσε να προτείνει κάτι άλλο, στην πορεία της, έως και σήμερα, που να μπορεί να σταθεί δίπλα του. Και εννοούμε με αυτό πως η φωνή της, όσο βρισκόταν στο ύψος της, δεν εκτέθηκε σε άλλα ύφη, σε άλλα στυλ, σ’ ένα διαφορετικό τραγούδι τέλος πάντων, και κυρίως πρωτότυπο, στην μεγάλη εποχή του «έντεχνου».
Όμως, και στην φάση της πρώτης επανεμφάνισής της, στην δεκαετία του ’90, όταν η Βούλα Σαββίδη ηχογράφησε τρία προσωπικά άλμπουμ, με καινούρια τραγούδια, δεν κατόρθωσε να σβήσει εκείνη την παλιά «εικόνα», προτείνοντας κάτι άλλο, αναλόγου βεληνεκούς. Δεν θα μπορέσει, δε, να το κάνει ούτε τώρα, στην πιο νέα επανεμφάνισή της, με «Το Έργο» [Μετρονόμος, 2022], άλλα τριάντα χρόνια πιο μετά.

Φυσικά, τώρα, τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Γιατί και τα χρόνια έχουν περάσει, με την φωνή της να ταλανίζεται, ανάμεσα σε άλλα, και από ένα ενοχλητικό βιμπράτο, ενώ και οι καλές ή και πολύ καλές συνθέσεις του Τάσου Γκρους (με τον οποίον είχε συνεργαστεί, η Βούλα Σαββίδη, και στα «Καινούργια Ρούχα», το 1994) δεν υποστηρίζονται όσο θα άξιζε από τα λόγια, ώστε να ξεφύγουν, ενδεχομένως, προς κάποιαν άλλη κατεύθυνση.
Η δική μου γνώμη είναι πως στην φωνητική φάση, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η Βούλα Σαββίδη, το μόνο τραγούδι που θα μπορούσε να υποστηρίξει, με μια πειθώ, είναι το βαρύ λαϊκό. Ούτε το «έντεχνο», ούτε οι μπαλάντες, ούτε τα τραγούδια με «δημοτικές» αναφορές, ούτε τα νεολαϊκά ή τα «κραουνακικά». Και «βαριά λαϊκά» εδώ δεν υπάρχουν, αν εξαιρέσεις το «Αργά, αργά» (στίχοι Βαγγέλης Βελώνιας), ίσως, ίσως λέμε, κι ένα-δυο ακόμη (το «Πόρτα μισάνοιχτη» φερ’ ειπείν, και πάλι με στίχους του Β. Βελώνια).
Περαιτέρω και τα λόγια (Βαγγέλης Βελώνιας, Μαρία Τσιμικλή) δεν βοηθούν, από την δική τους την μεριά, τις μελωδίες του Τάσου Γκρους (που είναι, συγκριτικώς, το σημαντικότερο κομμάτι στον δίσκο) να «περπατήσουν» σε άλλα, πιο... ριζωμένα κατατόπια. Οι στίχοι είναι λαϊκώς ωραιοπαθείς, δεν είναι ορίτζιναλ, δεν σε χαράζουν. Έχουν ένα φιλοσοφικό-υπαρξιακό περιτύλιγμα που είναι ρηχό – το μαχαίρι δεν φθάνει στο κόκαλο. Υπάρχει καλλιέπεια, και η καλλιέπεια αδυνατίζει την ουσία.
Νομίζω πως αν όλα τα επιμέρους ήταν πιο γήινα, λιγότερο προσεγμένα, πιο σκληρά και πιο... ανελέητα τα πράγματα θα ήταν καλύτερα ασυζητητί – θα ταίριαζαν δηλαδή με την ταλαιπωρημένη φωνή της Βούλας Σαββίδη.
Δεν είναι κακό να τονίζεις την φθορά και να της αποδίδεις την τιμή που της αξίζει. Κακό είναι να επιχειρείς να την ρετουσάρεις, ωραιοποιώντας την.   
Επαφή: www.metronomos.gr

BILLY POD πεμπτουσία

Billy Pod είναι ο ντράμερ Βασίλης Ποδαράς, ως γνωστόν θα πούμε, που τον ξέρουμε από το παλαιό Baby Trio του Γιώργου Κοντραφούρη και τους Next Step Quintet ή και από άλλους σχηματισμούς (όπως το κουαρτέτο του Μιχάλη Καταχανά, το άλμπουμ της Tali Atzmon κ.λπ.). Λέμε για έναν τζαζ ντράμερ δηλαδή, που κάνει άλματα τα τελευταία χρόνια – χοντρικά μετά την ηχογράφηση τού “Drums to Heal Society” [Puzzlemusik, 2019].
Τώρα μπορεί να πούνε ορισμένοι... πότε πρόλαβε να τα κάνει αυτά τα άλματα, ο Billy Pod, μέσα στην περίοδο της covid-19; Είναι ένα ερώτημα αυτό, αλλά εν πάση περιπτώσει δεν είναι το καθοριστικό. Γιατί, όταν υπάρχει πλάνο, σχέδιο, όλα γίνονται.
Ο Billy Pod αποτελεί πλέον επίλεκτη μονάδα της λονδρέζικης σκηνής και οι συνεργασίες του με μουσικούς όπως ο κιθαρίστας Jim Mullen (από τους ιστορικούς Piblokto! του Pete Brown), o επίσης κιθαρίστας Rob Luft (με εγγραφές σε Edition και ECM), ο σαξοφωνίστας Dave O'Higgins κ.ά. απλώς προεξοφλούν το άλμα, το οποίον έρχεται να το επιβεβαιώσει το πιο νέο άλμπουμ του, που αποκαλείται “Quintessence” (2022) και που κυκλοφορεί τώρα από την (ελληνική) Puzzlemusik. Ένα άλμπουμ, που είναι ηχογραφημένο στο Λονδίνο και στο οποίον συμμετέχουν, πέραν του Billy Pod (ντραμς), οι Tom Ollendorff κιθάρες, Rupert Cox πιάνο, wurlitzer, σύνθια και Mirko Scarcia κοντραμπάσο.

Αυτό που κάνει την διαφορά, για να μπούμε και στα πιο... τα του δίσκου, δεν είναι μόνον το γεγονός πως αυτός ηχογραφήθηκε στο Λονδίνο, από τον Billy Pod και ξένους μουσικούς. Βεβαίως μετράει και αυτό, γιατί εδώ η ηχογράφηση, η μείξη και το mastering είναι όλα εξαιρετικά –σαν ήχος δηλαδή το “Quintessence” στέκεται πολύ ψηλά–, αλλά εκείνο που μετράει ακόμη πιο πολύ είναι οι συνθέσεις και περαιτέρω τα παιξίματα.
Τα κομμάτια, εννοούμε, του Billy Pod είναι... άλλου επιπέδου. Θα πω κάτι βαρύ, για να γίνω πιο πολύ κατανοητός. Πώς ήταν το 1968 τα τραγούδια των Aphrodite’s Child άλλου επιπέδου, σε σχέση με την ελληνική πραγματικότητα... κάπως έτσι (τηρουμένων όσων αναλογιών θέλετε).
Θέλουμε να πούμε πως η γραφή του Billy Pod είναι ώριμη, ουσιαστική, καθόλου περιαυτολογική, με τις συνθέσεις να ενώνονται μεταξύ τους, αποτελώντας ένα σώμα – δεν πρόκειται, δηλαδή, για κάποια σκόρπια καλά κομμάτια, που σκάνε εδώ κι εκεί, ανάμεσα σε άλλα (καλύτερα ή χειρότερα). Στο “Quintessence” υπάρχει ενότητα, ύφος, άποψη και βασικά η σιγουριά πως η μουσική είναι κάτι πιο ευρύ από τις εύκολες ταμπέλες, τύπου... jazz, rock, fusion κ.λπ.
Είναι αλήθεια πως δύσκολα θα χαρακτήριζες με μια λέξη όλα εκείνα που ακούς στο “Quintessence”. Φυσικά και η jazz εμπεριέχεται εδώ, βεβαίως κι ένα groovy στοιχείο δείχνει να κυριαρχεί γενικώς (σε άλλα tracks είναι πιο έντονο, σε άλλα λιγότερο), όμως το όλον «πράγμα» στέκεται κάπου μόνο του και πέρα ή πάνω από κάτι εξ αρχής συγκεκριμένο. Συγκεκριμένο είναι μόνο το ταλέντο του Billy Pod, η ικανότητά του να παρουσιάζει ένα τέτοιο άλμπουμ υψηλής αισθητικής σε κάθε επίπεδο.
Πολύ ωραία η έκδοση της Puzzlemusik (χρώματα, χαρτί, εικαστικά) ταιριάζει απολύτως μ’ εκείνο που είχε στα χέρια της.
Επαφή: www.puzzlemusik.com

τo Θέατρο Άλφα στην περίοδο του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβρη του ’73 και πριν απ’ αυτήν – ένας χώρος θεατρικής ανάτασης και γενικότερου προβληματισμού, υπό τη σθεναρή παρουσία του Στέφανου Ληναίου και της Έλλης Φωτίου

Στην εποχή του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβρη του ’73, ο χώρος έξω από το Θέατρο Άλφα (Πατησίων 37 & Στουρνάρη) ήταν πεδίο μαχών. Φοιτητές, νεολαία και άλλος κόσμος συμπαραστέκονταν στην κατάληψη και σε όσους είχαν κλειστεί εντός του ιδρύματος, ενώ η αστυνομία καραδοκούσε απ’ έξω, για να επέμβει, ρίχνοντας ξύλο, προβαίνοντας σε συλλήψεις κ.λπ.
Υπάρχουν, δε, μερικές φωτογραφίες του Βασίλη Καραγεώργου από ’κείνες τις μέρες, που απεικονίζονται στο βιβλίο «Πολυτεχνείο 1973 / 40 χρόνια απόσταση / επιμέλεια; Θανάσης Αλατάς» [Flippress, 2013] και οι οποίες δείχνουν τα καθέκαστα.
Σε αυτές τις φωτογραφίες φαίνονται καθαρά οι ταμπέλες του Θεάτρου Άλφα, όπως και το έργο που παιζόταν εκείνες τις μέρες – δηλαδή «Οι Κλειδοκράτορες» του τότε τσεχοσλοβάκου (και νυν τσέχου) συγγραφέα Milan Kundera, έργο ανεβασμένο από το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο» του Στέφανου Ληναίου και της Έλλης Φωτίου.

Φωτογραφία του Βασίλη Καραγεώργου από το βιβλίο «Πολυτεχνείο 1973 / 40 χρόνια απόσταση / επιμέλεια: Θανάσης Αλατάς» [Flippress, 2013]

Το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο»
Το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο» δημιουργείται το 1970 και στην αρχή στεγαζόταν στο Θέατρο Όρβο (Βουκουρεστίου 1Δ), παρουσιάζοντας ελληνικό ρεπερτόριο. Πιο συγκεκριμένα είχαν ανεβεί τα έργα «Ε... Νοικοκυραίοι!» του Βασίλη Ανδρεόπουλου, «Επικίνδυνο Φορτίο» του Κώστα Μουρσελά και «Λεωφορείο» του Νίκου Ζακόπουλου (όλα τη σεζόν 1970-71).
Την επόμενη χειμερινή σεζόν 1971-72 το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο» μετακομίζει στο Θέατρο Άλφα (απέναντι και διαγώνια από το Πολυτεχνείο), ανεβάζοντας με την σειρά τα έργα «Ο Οιδίποδας στην Αθήνα» του James Roose-Evans και «Καληνύχτα Μαργαρίτα» των Δημήτρη Χατζή / Γεράσιμου Σταύρου, όπως και το «Ο Διάσημος 702» του Al Mirodan, τη σεζόν 1972-73.
Παράλληλα, το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο» δημιουργεί και μια δεύτερη σκηνή, την επονομαζόμενη «Το Πατάρι», στην οποίαν ανεβαίνουν τα έργα «Εκείνο το βράδυ παίζαμε το έργο του Σαίξπηρ Ρωμαίος και Ιουλιέτα» και «Αυτοψία» του Γιώργου Μιχαηλίδη (αμφότερα στο Όρβο, το 1970-71), όπως και το «Πώς φαγώθηκε η Κοκκινοσκουφίτσα» του Δημήτρη Ποταμίτη (Θέατρο Άλφα, 1971-72).
Κάτι σημαντικό. Καθιερώνονται, την ίδια εποχή, στο Θέατρο Άλφα, ανοιχτές συζητήσεις με το κοινό, κάθε Παρασκευή, μετά τη βραδινή παράσταση, δημιουργώντας μιαν όαση ελευθερίας, σε ηθοποιούς και θεατές, μέσα στην καρδιά της αστυνομοκρατούμενης Αθήνας.
Περαιτέρω, ανοίγει το βιβλιοπωλείο του «Σύγχρονου Ελληνικού Θεάτρου», στο μπαρ του Άλφα, στο οποίο ο θεατής θα μπορούσε να προμηθευτεί, σε μειωμένες τιμές, θεατρικά βιβλία και περιοδικά, προγράμματα, αφίσες, ακόμη και δίσκους με μουσικές από τα θεατρικά έργα, που είχαν ήδη κυκλοφορήσει.
Υπήρχε, ας πούμε, ο δίσκος 45 στροφών «Κυρ δάσκαλε-κυρ δάσκαλε / Η μπαλάντα του Κάρυλ Σάντμαν» [His Master’s Voice, 1972], από το σάουντρακ του θεατρικού «Ο Διάσημος 702», σε μουσική Βασίλη Δημητρίου, στίχους Στέφανου Ληναίου και με τραγούδι από τους Χρήστο Δακτυλίδη, Δάφνη Ζούνη. Ο Κάρυλ Σάντμαν ήταν μια περσόνα του «κατάδικου του 20ου αιώνα» Caryl Chessman (1921-1960), ενός ατόμου με τεράστια επιρροή, παλαιότερα, σε όλο το φάσμα της λαϊκής κουλτούρας (μουσική, σινεμά, θέατρο, λογοτεχνία, παντού).
Συχνά, επίσης, στο φουαγιέ του Θεάτρου Άλφα, γίνονταν εκθέσεις ζωγραφικής, αφίσας κ.λπ., ενώ στη σάλα συνέβαιναν ακόμη και ομιλίες, το 1971-72 βασικά, και που κάποιες εξ αυτών είχαν ολοφάνερη αντιδικτατορική όψη.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/arxaiologia/theatro-alfa-patision-kai-stoyrnari-tis-meres-tis-exegersis-toy-polytehneioy

ΦΛΩΡΟΣ ΦΛΩΡΙΔΗΣ δύο νέα ευρωπαϊκά άλμπουμ με ισχυρή παρουσία του έλληνα reedman και αυτοσχεδιαστή

Τα τελευταία χρόνια, την τελευταία δεκαετία χοντρικά, οι δισκογραφικές παρουσίες του σαξοφωνίστα-κλαρινίστα Φλώρου Φλωρίδη είναι πολλές και ποικίλες – και βασικά στην αλλοδαπή.
Ζώντας στην Γερμανία ο Φ. Φλωρίδης βρίσκεται, όπως και να το κάνουμε, στον πυρήνα των σχετικών εξελίξεων, και κάπως έτσι δεν του είναι δύσκολο να συνεργάζεται, εντελώς φυσικά, με μουσικούς παλαιότερους και νεότερους της improv-scene.
Έτσι λοιπόν τo 2011 ήταν το άλμπουμ “Melting Game” [AU. Jazzwerkstatt] με το The New Trio (Sommer / Floridis / Ando), όπως και το “Three of a Short” [GER. Mοrgeland, 2011] με τους Skopelitis / Temiz, το 2014 σημειώνουμε την παρουσία του στο σχήμα The Alliteration και στο φερώνυμο CD [POR. Creative Sources], το 2015 ήταν το άλμπουμ των Grix “Penetralia” [POR. Creative Sources], το 2017 ήταν το άλμπουμ “Aeres” [AU. Jazzwerkstatt], η συνεργασία του δηλαδή με τον κοντραμπασίστα Matthias Bauer, ενώ μέσα στο 2022 υπάρχουν ακόμη δύο παρουσίες του, για τις οποίες θα γράψουμε τώρα...

FLOROS FLORIDIS / YORGOS DIMITRIADIS: Tone Sequence Evaluators [evil rabbit records, 2022]
Οι συνεργασίες του Φλώρου Φλωρίδη με τον ντράμερ-περκασιονίστα-χειριστή ηλεκτρονικών Γιώργο Δημητριάδη είναι ουκ ολίγες. Και στο πάλκο φυσικά, μα και στην δισκογραφία. Ρίχνοντας μια ματιά στο «χθες» τους συναντάμε αμφότερους, κατ’ αρχάς, στις «Μικρές Αγγελίες» [Lyra, 1999] του Μιχάλη Σιγανίδη, στη συνέχεια στους Extempora (στις αρχές των 00s), πιο μετά στους Grix (Φλωρίδης / Ανισέγκος / Δημητριάδης) (και στα δύο άλμπουμ τους), ενώ τώρα σε σχήμα ντούο επαναπροσδιορίζουν την συνεργασία τους, μέσα σε ένα ακόμη πιο προσωπικό πλαίσιο.
Λέμε λοιπόν για το άλμπουμ “Tone Sequence Evaluators”, που είναι ηχογραφημένο τον Οκτώβριο του 2021 στην Θεσσαλονίκη και που κυκλοφορεί τώρα από την ολλανδική evil rabbit records.
Στο CD αυτό καταγράφονται έξι tracks, με συνολική διάρκεια κάτι λιγότερο από 50 λεπτά, στα οποία, οι Φλωρίδης / Δημητριάδης συνθέτουν αυτοσχεδιάζοντας ή το ανάποδο.
Και οι δύο μουσικοί, εκτός από τα βασικά όργανά τους (reeds, κρουστά), χειρίζονται και ηλεκτρονικά, οπότε, και όπως αντιλαμβάνεστε, το άκουσμα εδώ γίνεται ακόμη πιο σύνθετο και πολύμορφο, με την τεχνολογία να δρα όχι απλώς με υποβοηθητικό τρόπο, αλλά με καθοριστικό, θα λέγαμε.
Παρά ταύτα δεν καπελώνει το άκουσμα (η τεχνολογία). Ο ρόλος της είναι μεν πρωταγωνιστικός, αλλά απολύτως δημιουργικός, υπό την έννοια πως «προκαλεί» αναταράξεις, επεκτείνοντας τον ήχο των reeds και των κρουστών, προς άλλες σφαίρες – και τούτο δρώντας άλλοτε υποβολιμαία, σ’ ένα πιο πίσω επίπεδο και άλλοτε σε παράλληλη δράση με τα βασικά όργανα.
Κι ενώ το volume περνάει γενικώς από διάφορες φάσεις, από χαμηλές και ανεπαίσθητες, έως καταιγιστικές και θορυβώδεις, το συνολικό άκουσμα παραμένει πάντα επί τροχιάς, δίχως να ξεφεύγει προς εικονοκλαστικές καταστάσεις.
Γενικώς, το “Tone Sequence Evaluators” είναι ένα εντελώς ελεγχόμενο CD (λογικό αν αναλογιστούμε τα χρόνια συνεργασίας των δύο αυτοσχεδιαστών), που έχει να πει και στο επίπεδο της πρωτοτυπίας (tracks σαν το “live check I… ain’t got no choice” ακούγονται εντελώς radical και σε συμφωνία με ό,τι πιο προχωρημένο μπορεί να φθάνει τώρα στ’ αυτιά μας από Ευρώπη, Αμερική ή Ιαπωνία), με το 13λεπτο “It’s about time” να αποτελεί μία απολύτως συνεπή jazz-avant πρόταση, με απρόσκοπτη ροή και… λογική εξέλιξη.
Άκουσμα όχι για... λίγους (όπως θα λέγαμε παλιά), αλλά για λίγους, που μπορεί πανεύκολα να γίνουν περισσότεροι, αν ενδώσουν.
Επαφή: https://yorgosdimitriadis.bandcamp.com/album/tone-sequence-evaluators

VARIOUS: Soundscapes Festival #3 / Munich 2021 Schwere Reiter [Fundacja Słuchaj!, 2022]
Το Soundscapes Festival #3 είναι ένα φεστιβάλ αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής, που έχει για καλλιτεχνικό διευθυντή τον φινλανδό σαξοφωνίστα Harri Sjöström και που τον Οκτώβριο του 2021 (1 και 2) βρέθηκε στην τρίτη διοργάνωσή του. Σ’ εκείνη την διοργάνωση, που είχε πραγματοποιηθεί στο Μόναχο, στο θέατρο Schwere Reiter (τα δύο προηγούμενα φεστιβάλ είχαν γίνει στο Ελσίνκι το 2016 και το 2018) είχαν συμμετάσχει δεκατέσσερις μουσικοί, οι οποίοι προέρχονταν από εννέα διαφορετικές χώρες.
Πιο συγκεκριμένα, στη σκηνή του Soundscapes Festival #3 θα ανέβαιναν οι: Matthias Bauer (GER) κοντραμπάσο, Lawrence Casserley (UK) ηλεκτρονικά (signal processing instrument), Φλώρος Φλωρίδης (GR) μπάσο κλαρίνο, κλαρίνο, Emilio Gordoa (MEX) βιμπράφωνο, Steve Heather (AUS) ντραμς, κρουστά, Wilbert De Joode (HOL) κοντραμπάσο, Kalle Kalima (FIN) κιθάρα, Veli Kujala (FIN) τεταρτονικό ακορντεόν, Libero Mureddu (IT) πιάνο, Dag Magnus Narvesen (NOR) ντραμς, κρουστά, Giancarlo Schiaffini (IT) τρομπόνι, Harri Sjöström (FIN) σοπράνο, σοπρανίνο, άλτο σαξόφωνο, Sebastiano Tramontana (IT) τρομπόνι και Philipp Wachsmann (UK) βιολί, ηλεκτρονικά
Να πούμε τώρα πως τα tracks που ακούγονται εδώ είναι μοιρασμένα σε δύο CD (από επτά σε κάθε ένα) και πως μόνο στο άνοιγμα και στο κλείσιμο (στο A1 και στο B7 δηλαδή) συμμετέχουν, μαζί, και οι δεκατέσσερις μουσικοί – καθώς σε όλα τα υπόλοιπα κομμάτια τα σχήματα είναι από ντουέτα έως και κουιντέτα.
Ο Φλώρος Φλωρίδης, πέραν των A1 και Β7 (των κομματιών, δηλαδή, που ακούγονται όλοι οι μουσικοί), συμμετέχει και στα tracks A5 (σε ντούο με τον Giancarlo Schiaffini τρομπόνι), Β2 (σε κουιντέτο με τους Matthias Bauer κοντραμπάσο, Wilbert De Joode κοντραμπάσο, Giancarlo Schiaffini τρομπόνι, Sebastiano Tramontana τρομπόνι) και Β5 (σε κουαρτέτο με τους Matthias Bauer κοντραμπάσο, Steve Heather ντραμς, κρουστά, Libero Mureddu πιάνο).
Φυσικά, εδώ, η μουσική που ακούγεται είναι improvised, με τα κομμάτια να έχουν γενικώς μεγάλες διάρκειες (λογικό), αλλά να μην ξεφεύγουν του 15λεπτου (πλην του πρώτου εισαγωγικού, που διαρκεί 15:36).
Αυτό κρίθηκε σκόπιμο από τον διοργανωτή κατά πάσα πιθανότητα (Harri Sjöström), με την σύμφωνη γνώμη προφανώς και των υπολοίπων μουσικών, προκειμένου να εξασφαλιστεί μία, όσο το δυνατόν απρόσκοπτη ροή, χωρίς πλατιασμούς, εκτεταμένα σόλι, και ατελείωτες συνομιλίες, ούτως ώστε, μέσα από το πύκνωμα των γραμμών να προωθηθεί και το περιεκτικότερο δόσιμο και βεβαίως η επακόλουθη συνοχή.
Το αποτέλεσμα είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι. Το κονσέρτο έχει τον τρόπο και την τέχνη να σε καθηλώνει, κάτι που οφείλεται όχι μόνον στις αναμφισβήτητες ικανότητες των μουσικών (καθώς πολλοί έχουν πολύ μεγάλη ιστορία πίσω τους – και την δική του ο καθένας), μα και στο πώς είναι κατανεμημένα τα κομμάτια στο track list, εναλλάσσοντας σχηματισμούς και ύφη.
Επαφή: https://sluchaj.bandcamp.com/album/soundscapes-3-festival-munich-2021-schwerereiter

FLOWK ένα neo-folk συγκρότημα από την Καταλονία

Οι Flowk είναι Καταλανοί, σχηματίστηκαν το 2019 και αποτελούνται από τους Ciscu Cardona ακουστική κιθάρα, Marc del Pino διατονικό ακορντεόν και Xavi Castanys μαντολίνο, ακουστική κιθάρα.
Με αυτή τη σύνθεση το καταλανικό συγκρότημα ηχογράφησε, προσφάτως, το “Trobada” [Segell Microscopi, 2022], ένα folk άλμπουμ αποτελούμενο από δέκα πρωτότυπα κομμάτια, όλα συντεθειμένα από τα ίδια του τα μέλη, σε κάποια εκ των οποίων ακούγονται και οι guests Sílvia Murillo βιολί, Pau Benítez flabiol (καταλανικό φλάουτο), Manu Sabaté gralla (καταλανικό διπλοκάλαμο πνευστό), tenora (καταλανικό όμποε), μπάσο κλαρίνο και Xavi Carbó κοντραμπάσο.

Αν κάτι χαρακτηρίζει τις μουσικές των Flowk αυτές είναι οι πολλές και ποικίλες αναφορές τους – απ’ όλο φάσμα του φολκ, ευρωπαϊκού και αμερικανικού, από το ’60 και μετά. Υπάρχουν δηλαδή στοιχεία, που παραπέμπουν και σε ισπανικά ή γαλλικά σχήματα των 70s (ή ακόμη και σε ιρλανδικά), μα και στοιχεία που φέρνουν στη μνήμη (ιρλανδο)αμερικάνικες μπάντες, σαν τους Solas ή τραγουδοποιούς σαν τον Béla Fleck, για παράδειγμα.
Ξεχάσαμε να πούμε πως οι Flowk είναι ένα instrumental group, που επιδίδεται με ιδιαίτερη συνέπεια σ’ αυτό το mix-στυλ, που έχει αποφασίσει να προτάξει, δείχνοντας πως μπορεί να τοποθετηθεί και να σταθεί πολύ ψηλά, επειδή και τα τρία βασικά μέλη συνθέτουν με έμπνευση, κομμάτια που ακούγονται και «φρέσκα», όντας το ένα ωραιότερο του άλλου. Εννοούμε με αυτό πως όσο κυλάει το άλμπουμ είναι σαν να επικάθεται η ποιότητα του ενός κομματιού πάνω στο άλλο, δημιουργώντας στο τέλος μία κατάσταση γαλήνης και ευφορίας.
Ναι, και το δεύτερο, γιατί η χορευτικότητα δεν απολείπει από τις συνθέσεις των Flowk, απεναντίας αυτή είναι διαρκώς παρούσα, μ’ εκείνον τον λεπτό τρόπο, που γνωρίζουμε από τις σχετικές παραδόσεις.
Πολύ καλή περίπτωση neo-folk συγκροτήματος, που αξίζει να ακουστεί και έξω από την Καταλονία και την Ισπανία.
Επαφή: https://www.microscopi.cat/, www.flowktrad.com

ΗΛΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ, KOJI ASANO οι δύο νέες κασετο-κυκλοφορίες της A Man Out of a Man

Το label κασετών του Στυλιανού Τζιρίτα A Man out of a Man χτυπάει και πάλι με δύο άλμπουμ. Το ένα προέρχεται από έλληνα καλλιτέχνη, με ιστορία στο χώρο και το άλλο από Ιάπωνα. Ακούμε...
ΗΛΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ: No Smoke, No Fire [A Man Out of a Man, 2022]

Ο Ηλίας Αναστασόπουλος έχει γράψει ιστορία με τους Clown, ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά συγκροτήματα του new wave, από τις αρχές των 80s. Ο Η. Αναστασόπουλος δεν έγραφε μόνο το υλικό των Clown (μουσική και λόγια – τα τελευταία με την συμμετοχή και του Γιάννη Αναστασόπουλου), αλλά έπαιζε επιπλέον κιθάρες, σύνθια και ντραμς (beats), τραγουδώντας κιόλας.
Κατά καιρούς κάνει εμφανή την παρουσία του ο Η. Αναστασόπουλος, αλλά τώρα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε μια νέα ολοκληρωμένη δουλειά του, ένα πλήρες, σχεδόν 40λεπτο, άλμπουμ, που αποκαλείται “No Smoke, No Fire”.
Φυσικά, οι μέρες των Clown έχουν παρέλθει προ πολλού –λογικότατο– κι εδώ έχουμε, πια, ένα τελείως διαφορετικό «πρόσωπο» του Η. Αναστασόπουλου, περισσότερο ηλεκτρονικό και ambient, που συνάδει με τις πάντα σε εξερεύνηση «περιβαλλοντικές» περιοχές (αστικές ή μη), μέσα από τις οποίες (περιοχές) αναδεικνύονται νέα ζητήματα και πέραν του ήχου ή με την βοήθεια αυτού.
Ναι μεν ο ήχος, ως αποκλειστικότητα, θα είναι πάντα ένα ζήτημα κι ένα ζητούμενο, αλλά εξ ίσου ενδιαφέροντα είναι και όλα εκείνα που εκπορεύονται δια του ήχου και που σχετίζονται με τις νέες περιβαλλοντικές ευαισθησίες, την διαλεκτική επικοινωνία φυσικών και τεχνητών στοιχείων, την λειτουργία της πόλης ως φυσικός χώρος, την χρήση της τεχνολογίας, την αποτύπωση τέλος πάντων όλων αυτών μέσω ενός συγκεκριμένου κλίματος, που οδηγεί σε ανάλογη ψυχολογία κ.λπ.
Οι μουσικές του Ηλία Αναστασόπουλου (τρεις συνθέσεις ανά πλευρά κασέτας) διαθέτουν αυτή την ικανότητα. Όχι μόνον να σε «ταξιδεύουν», ως μιαν ολοκληρωμένη ηχητική πρόταση, αλλά και να σε ευαισθητοποιούν σε σχέση με όλα τα προαναφερόμενα.
KOJI ASANO: Spirit of the Wardrobe [A Man Out of a Man, 2022]

Ο Koji Asano είναι ένας ιάπωνας πειραματιστής, ο οποίος έχει κυκλοφορήσει δεκάδες δουλειές από το 1995 και μετά (στο discogs καταγράφονται 70 τίτλοι). Ένα απ’ αυτά τα άλμπουμ του είναι και το “Spirit of the Wardrobe”, που προέρχεται από το 2001 και που είχε κυκλοφορήσει τότε σε CD, από την δική του εταιρεία Solstice. Τώρα, το άλμπουμ αυτό κυκλοφορεί και πάλι, αλλά σε κασέτα, από την A Man Out of a Man, η οποία εγκαινιάζει, έτσι, την συνεργασία της με και μη-Έλληνες καλλιτέχνες.
Το “Spirit of the Wardrobe” είναι ένα τελείως abstract, εικονοκλαστικό-πειραματικό άλμπουμ, απ’ αυτά που ενδεχομένως ξεχωρίζουν και μέσα στο experimental κύκλωμα.
Εντάξει, έχουμε ακούσει «τα πάντα», κάποιοι σίγουρα έχουν ακούσει και περισσότερα από «τα πάντα», ακόμη και αυτά που... δεν ακούγονται, και εδώ, σε κάθε περίπτωση, έχουμε μία τέτοια καταγραφή, που... δεν ακούγεται. Προσέξτε, όμως! Όχι πως δεν ακούγεται επειδή πρόκειται για κάτι «δύσκολο», «αυτοαναφορικό» και τα συναφή (είναι και τέτοιο το “Spirit of the Wardrobe”), αλλά γιατί στο μεγαλύτερο μέρος του, το έργο αυτό, που βασικά αποτελείται από ένα κομμάτι, περίπου 58 λεπτών (για τις ανάγκες της κασέτας, κόβεται, για να γεμίσει τις δύο πλευρές), είναι... κενό. Δεν ακούς απολύτως τίποτα. Βεβαίως, στην κασέτα, ακούς τον ήχο της ταινίας, το φύσημα, αλλά στην digital αποτύπωσή του ακούς... το τίποτα, το κενό.
Είναι «κενή» η κασέτα; Είναι «κενό» το “Spirit of the Wardrobe”; Όχι. Ανά διαστήματα, κάθε ένα-δυο λεπτά ας πούμε, το «κενό», γεμίζει από ξαφνικούς και έντονους θορύβους, rapid-μηδαμινής διάρκειας. Σαν κάτι να εξελίσσεται, συνεχώς και θορυβωδώς σε μιαν άλλη διάσταση, και ξαφνικά, όλο αυτό να περνάει, στις δικές μας διαστάσεις (τις αντιληπτές εννοούμε, από τις δικές μας αισθήσεις).  
Εντάξει, είναι δοκιμασία το ν’ ακούσεις το “Spirit of the Wardrobe” σε όλη την διάρκειά του –εγώ, πάντως, το έπραξα–, κυρίως γιατί αφαιρείσαι, νομίζοντας πως το track (που έχει τον ίδιο τίτλο με το άλμπουμ, “Spirit of the Wardrobe” δηλαδή) κάπου έχει τελειώσει, με αποτέλεσμα να το... ξεχνάς, παρότι το ίδιο φροντίζει να σου υπενθυμίζει την παρουσία του μέχρι το τέλος.
Τα τελευταία εγκάρσια «σχισίματα» καταγράφονται στα 37:30, 39:30, 40:51, 41:40, 42:57, 44:00, 44:40, 45:54, 48:00, 50:06, 52:17, 54:37, 55:46, 56:33, 57:33 και 57:41 (ακριβώς στο τέλος). Με bold έχω σημειώσει κάποιες «παρεμβολές», που διαρκούν λίγο περισσότερο (αντί για ένα δευτερόλεπτο ή για δέκατα του δευτερολέπτου – μπορεί να είναι δύο, τρία ή τέσσερα δευτερόλεπτα).
Εμπειρία.
Επαφή: https://manofman.bandcamp.com/

tropicália: η μουσική επανάσταση στη Βραζιλία στο τέλος των σίξτις – με αφορμή τον θάνατο της μεγάλης τραγουδίστριας Gal Costa

«Μαζί με την Mahalia Jackson, τον Jorge Ben και τους Beatles στα ακούσματά μας υπήρχαν ακόμη οι Mothers of Invention, o James Brown, o John Lee Hooker, oι Pink Floyd και οι Doors. Βέβαια, ποτέ δεν σταματήσαμε ν’ ακούμε τον João Gilberto και φυσικά κάθε βραζιλιάνο μουσικό, είτε ηχούσε κοντά σ’ εμάς είτε όχι»
                                                                                          Caetano Veloso

Ο θάνατος της Gal Costa, μιας από τις μεγαλύτερες βραζιλιάνες τραγουδίστριες, από το ’60 και μετά, που ανακοινώθηκε στις 9 Νοεμβρίου, μας οδηγεί να ανοίξουμε και πάλι το «βιβλίο» της tropicália, ώστε να δούμε, με κάποιες λεπτομέρειες, το πώς πορεύτηκε η Gal με τους συνοδοιπόρους της εκείνα τα τόσο καθοριστικά χρόνια (στο τέλος της δεκαετίας του ’60).

α. Ζούγκλα γίναμε
Κατά έναν όχι παράξενο τρόπο η tropicália, η βραζιλιάνικη άποψη για μία πιο συνειδητοποιημένη ποπ, έρχεται (και επανέρχεται) ανά τακτά διαστήματα στο προσκήνιο. Το μεγάλο comeback συνέβη εκεί περί το 2000, όταν άρχισε να επανεκδίδονται το ένα μετά το άλλο όλα τα ιστορικά άλμπουμ από τα late sixties, για να υπάρξουν έκτοτε κάμποσες ακόμη αναζωπυρώσεις. Μία συνέβη το 2002, όταν κυκλοφόρησε στην αγγλική το βιβλίο του Caetano Veloso “Tropical Truth, A story of music & revolution in Brazil” [Alfred A. Knopf, New York, 2002], που θα το βλέπαμε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ηλέκτρα, το 2007, μιαν άλλη ζήσαμε τo 2005 με την έκδοση της εταιρείας Soul Jazz “Tropicalia, A Brazilian Revolution in Sound” και η ιστορία συνεχίζεται...

Βεβαίως, μέγα ρόλο στην δεκαετία του ’90 έπαιξε πρώτος απ’ όλους ο David Byrne (και η Luaka Bop), o oποίος έκανε παγκοσμίως γνωστούς μέσα από σύγχρονες δουλειές ήρωες της tropicália, όπως φερ’ ειπείν τον Tom Zé (το άλμπουμ του “Com Defeito De Fabricação” από το 1998 θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια πιο σύγχρονη άποψη του είδους), ξεθάβοντας ταυτοχρόνως για το μεγάλο κοινό το γκρουπ-σύμβολο της κίνησης, τους Mutantes, προσφέροντας τη συλλογή “Everything Is Possible” (1999). Kαι αν ο Βyrne έπραξε εκείνο που θα έπρεπε να πράττει κάθε παραγωγός του βεληνεκούς του, δεν ήταν λίγοι οι νέοι μουσικοί (από τον Βeck, μέχρι τον Devendra Banhart κι ένα σωρό άλλους) που επηρεάστηκαν από την... τροπική ψυχεδέλεια, δημιουργώντας έναν καινούριο ήχο που έπαιξε, παίζει και θα παίζει πάντα στην ψυχή μας.
Ξέρω αρκετούς που ψάχνουν δίσκους στο Μοναστηράκι και στα υπόλοιπα παζάρια και όσοι απ’ αυτούς αγοράζουν χωρίς αισθητικές παρωπίδες σίγουρα θα είχαν ακούσει το πώς ηχούσε η tropicália πριν ακόμη και από τον David Byrne.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, φερ’ ειπείν, είχα βρει στο γιουσουρούμ το φερώνυμο άλμπουμ του Jorge Ben από το 1969 [Philips], το οποίο είχα αγοράσει εξαιτίας του ψυχεδελικού εξωφύλλου του. Τον Βen τον ήξερα βεβαίως, όπως όλος ο κόσμος, από το θρυλικό “Mas que nada”, όμως αγνοούσα οτιδήποτε άλλο είχε κάνει στη ζωή του. Ακούγοντας εκείνη την εποχή το “Jorge Ben” δεν μπορώ να πω ότι είχα ενθουσιαστεί. Το περίμενα πιο ζωηρό, πιο ηλεκτρικό. Αντιθέτως, εκείνο παρουσίαζε μία κάπως freaky-folk άποψη, πλαισιωμένη από afro στοιχεία και κυρίως με μία πολύ εκλεπτυσμένη χρήση των strings – κάποιος… Rogerio Duprat είχε βάλει το χέρι του.

Περίπου την ίδιαν εποχή και πάντως πριν το ’95, είχα αγοράσει κι ένα δίσκο της Maria Bethânia, το “Recital Na Boite Barroco” [Odeon, 1968]. Τον είχα επιλέξει ανάμεσα από 5-6(!) άλλους της ίδιας καλλιτέχνιδος, που τους είχα βρει όλους μαζί, επειδή το εξώφυλλό του έμοιαζε μ’ εκείνο του Jorge Ben (η ίδια ψυχεδελική αποτύπωση της τροπικής ζούγκλας). Από τα κομμάτια του άλμπουμ, που ήταν ακόμη πιο folk από εκείνα του Ben, μου είχε κάνει εντύπωση το “Baby” (κάποιου... Caetano Veloso). Αργότερα έμαθα πως το “Baby” υπήρξε κομμάτι σύμβολο της tropicalia, ασχέτως του γεγονότος ότι πολλοί εξακολουθούν να μη θεωρούν την Maria Bethânia ως εκπρόσωπο του είδους.

Πριν, λοιπόν, φθάσω να δω, τα επόμενα χρόνια, και άλλα τέτοια τροπικά lay-out είχα αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι κάτι συνέβαινε τελικώς με όλη αυτή την ιστορία και πως η διάθεση των γραφιστών να αποτυπωθεί, σαν σε κόμικ, η πολύχρωμη ζούγκλα της Αμαζονίας στα εξώφυλλα συμβόλιζε, πιθανώς, κάτι ουσιαστικότερο. Την ανάγκη μιας ομάδας τραγουδοποιών, εννοώ, να επικοινωνήσουν με το βαθύ παρελθόν τους, δημιουργώντας ένα υβρίδιο που θα μπορούσε να σταθεί στα ταραγμένα χρόνια του ’60.
Και γιατί «ταραγμένα»; Γιατί από τον Απρίλιο του ’64 και για τα επόμενα 21 χρόνια οι στρατιωτικές χούντες θα κυβερνούσαν τη Βραζιλία. Είχε, βεβαίως, προηγηθεί μία τρίχρονη περίοδος δημοκρατίας (με τη στήριξη μιας ευρύτερης Αριστεράς) υπό τον João Goulart, η οποία μπήκε, όμως, από πολύ νωρίς στο μάτι της CIA.
Μπορεί, ακόμη τότε, αρκετοί από τους κατοπινούς πρωταγωνιστές τής tropicália να μην είχαν κάνει αισθητή την παρουσία τους στα καλλιτεχνικά πράγματα, όμως η εποχή παρείχε τα κίνητρα ώστε ν’ ασχοληθούν (και) με την πολιτική παραλλήλως με τη μουσική ή το τραγούδι. Θυμάται ο Veloso (από το “Tropical Truth”):
«Η πολιτική δεν ήταν το φόρτε μας, αλλά το 1963 –με τους φοιτητές να πιέζουν τον Πρόεδρο Goulart για μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις και με τον Miguel Arraes, που έκανε εξαιρετική δουλειά ως Κυβερνήτης στο Pernambuco, στοχεύοντας σε βοήθεια των ασθενέστερων οικονομικά ομάδων– μπήκαμε κι εμείς στο κόλπο, γράφοντας τραγούδια με ανάλογο περιεχόμενο. Η χώρα φαινόταν πως θα μπορούσε να μετακινηθεί από το παραδοσιακό βαθειά άδικο προφίλ της, επιτυγχάνοντας τρόπους δράσης μακριά από την αμερικανική επικυριαρχία. Αργότερα, βεβαίως, διαπιστώσαμε ότι όλοι εκείνοι οι μετασχηματισμοί δεν ήταν επαρκείς, δημιουργώντας σε πολλούς από μας την αυταπάτη, ή την ψευδαίσθηση αν θέλετε, ότι κάτι σημαντικό θα γινόταν. Εκείνη ακριβώς η χαμένη ελπίδα υπήρξε ο καταλύτης για την έλευση της χούντας».
Βασικός μοχλός άσκησης προπαγάνδας και ελέγχου για την χούντα των βραζιλιάνων στρατηγών απεδείχθη, φυσικά, η τηλεόραση. Δόθηκαν πολλά (αμερικανικά) λεφτά για την ανάπτυξη σταθμών και με τα γνωστά (και σ’ εμάς πια, μετά από τόσα χρόνια) δακρύβρεχτα (βραζιλιάνικα) προγράμματα, επιτεύχθηκε ένα είδος κοινωνικής ειρήνης ανάμεσα στις τάξεις, το οποίο και θα «δούλευε» για πολλά χρόνια.
Έτσι λοιπόν η, ακόμη ασχημάτιστη, σκηνή της tropicália, αν ήθελε να δημιουργήσει δεδομένο, μεταφέροντας τα μηνύματά της προς ένα ευρύτερο κοινό, θα έπρεπε να εκμεταλλευθεί το καινούριο μέσο. Και το έκανε.
 
Επαφή: https://www.lifo.gr/culture/music/tropicalia-i-polyhromi-moysiki-epanastasi-tis-brazilias-sta-teli-ton-60s

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 473

12/11/2022
Απόψε στις 9, στην Κυψέλη, στο μπαρ Suzie Q, στη Φωκίωνος 53, θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Αρβανίτη «Ροκ και Νεανική Κουλτούρα στη Δεκαετία του ’60» (στο πλαίσιο του Δεύτερου Κομάντο Φέστιβαλ), που κυκλοφόρησε προσφάτως από τον Μετρονόμο.
Θα είμαστε εκεί με τον Κώστα, την Θέκλα Τσελεπή, τον Θανάση Συλιβό και άλλους φίλους και αναλόγως με τη φάση, το κλίμα κ.λπ. θα μιλήσουμε για τον συγγραφέα, την ιστορία του βιβλίου, το ίδιο το βιβλίο, το ροκ γενικότερα και για ό,τι άλλο προκύψει... καθότι βρισκόμαστε πέντε μέρες πριν από την 49η επέτειο του Πολυτεχνείου, το οποίο (Πολυτεχνείο) προβάλλεται από κάποιους και ως «ροκ δρώμενο».

Αργότερα θα ακολουθήσει DJ set, με ανάλογα τραγούδια, που θα επιλέγει ο Κώστας μέχρι το πρωί...
Μετά φεύγετε κατ’ ευθείαν και πάτε να τρέξετε στο Μαραθώνιο...

11/11/2022

Αυτό το LP το είχα αγοράσει από το Μοναστηράκι, πριν από πολλά χρόνια, στα μέσα των 90s, όταν αυτά δεν τα ήξερε σχεδόν κανείς. Δεν είχα ακούσει τίποτα από Gal Costa, δεν είμαι σίγουρος αν την ήξερα καν... Τον δίσκο τον είχα αγοράσει μόνο για το εξώφυλλο. Ασύλληπτη ομορφιά.

10/11/2022
Μια κυρία γύρω στα 40 / είχε βγει πρωί, πολύ πρωί / να ποτίσει τις γλάστρες στη βεράντα / φορούσε μπικουτί... Νίκος Αντωνιάδης...
https://www.youtube.com/watch?v=hKFKy62iWu8&t=1169s

10/11/2022
Ο τελευταίος λαϊκός αγωνιστής. Ο έντιμος δημοκρατικός ηθοποιός του Θεάτρου Τέχνης Βασίλης Μπουγιουκλάκης...
https://www.youtube.com/watch?v=76PwsoJU3U0

10/11/2022
>>Στις 26-11-1980 η OΛME ξεκινά απεργία διαρκείας με τη μορφή επαναλαμβανόμενων εξαήμερων (άρχισε από 3/12/ μέχρι 23/12/80 και από 9/1/81 μέχρι 18/1/81), η οποία αναστέλλεται με την απόφαση 309/81 του Tριμελούς Eφετείου Aθηνών ως παράνομη και καταχρηστική. Yπουργός Παιδείας ήταν ο Bασίλης Kοντογιαννόπουλος, ο οποίος στις 12/1/81 έκανε και την προσφυγή κατά της απεργίας.<<

Σαν μαθητές ζήσαμε τη μεγάλη απεργία των καθηγητών, το 1980-81. Για πάνω από 40 μέρες οι καθηγητές απλήρωτοι, τα σχολεία κλειστά, απεργοσπάστες καθηγητές μετρημένοι στα δάκτυλα (στο δικό μας σχολείο ένας μόνον), μαθητές σε φάση πλήρους συμπαράστασης και, βασικό αυτό που θα πω, οι γονείς απολύτως δίπλα και αυτοί στον μαχόμενο κλάδο. Όλοι ένα σώμα.
Έτσι γίνονταν παλιά οι απεργίες, για όσους δεν ξέρουν. Πολυήμερες, με κόστος τρομερό για τους ανθρώπους που τις έκαναν.
Ποιος σταθερά εργαζόμενος, ποιος δημόσιος υπάλληλος μπορεί να μείνει σήμερα απλήρωτος για 40 μέρες, ώστε να δει και να καταλάβει τι σημαίνει άνεργος, υποαπασχολούμενος, ελαστικά εργαζόμενος, ωρομίσθιος και τ’ ανάλογα;
Κανένας. Ξεπούλημα μόνο.

9/11/2022
«Την εποχήν εκείνη, όταν παίζαν πρώτη προβολή τις ταινίες του Ιταλού κωμικού Τοτό, εμφανίστηκε στην Ήπειρο, στους νομούς Θεσπρωτίας και Πρεβέζης, μια κομπανία παλιαθρώποι κωλομπαράδες πούχαν μαζευτεί κατά κει από πολλές μεριές της Ελλάδος και προσποιούμενοι ότι τάχαμας ήσαντε εργάτες της ηλεκτρικής εταιρείας Πάουερ –όπερ αργότερα έγινε ΔΕΗ– φωρτωνόντουσαν σ’ ένα φορτηγό με σήματα της εταιρείας και μαζί είχανε και δύο στύλους ξύλινους μακρυνάρια, ακουμπισμένους σαν μισοστημένους φαλλούς στην καμπίνα του φορτηγού και αλωνίζανε τις δημοσιές από έξω απ’ την Ηγουμενίτσα μέχρι και τον Μύτικα, κοντά στην Πρέβεζα, προς άγραν τρυφερών νέων, κατά προτίμησιν αλλοδαπών περιηγητών με σακκίδια και σορτσάκια, όπου είχεν ήδη αρχίσει τότε να παρατηρείται η τουριστική κίνηση.(...)
Τότε είχε φτάσει το πράμα στο απροχώρητο και οι αρρενομίκτες αυτοί είχαν ξεπατώσει αγόρια και νέους, όχι μοναχά ξένους, αλλά και ντόπια παλληκαράκια, στο Λαδοχώρι έξω από την Ηγουμενίτσα, στον Πέρδικα, στο Λιβαδάριον, στους Σπαθαραίους, βαθιά αντίπερα απ’ τον Αχέρωνα στο χωριό Χόικα, στους Σιδεραίους, στην Αμμουδιά, στη Λυγιά, στην Καστροσυκιά και πέρα απ’ τον Λούρο στο χωριό Πέτρα. Ολάκερη η δυτική λουρίδα της Ηπείρου είχε γίνει ανάστατη και οι γονείς φοράγανε στ’ αγόρια τους τα γνωστά τσίγκινα σώβρακα, αλλά και με παραπειστικές κωλοτρυπίδες δια τον φόβoν της συμμορίας των κωλόμπων – στην χωροφυλακήν δε είχεν δοθεί διαταγή ότι ανακαλούνται όλες οι άδειες μπας και πετύχαιναν να τους μαγκώσουν τους παλιοκερατάδες, αλλά πού!(...)».
ΠΑΝΟΣ ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΟΥΣΗΣ
«Οι Παιδεραστές της Πάουερ»

9/11/2022
Εξουσία, χωρίς πληροφορία και παρακολούθηση δεν υπάρχει. Αν δεν πληροφορείσαι και δεν παρακολουθείς... σε τρώνε. Τα δε λογισμικά είναι σαν τα αναβολικά. Κάποια νομιμοποιούνται μέσα στα χρόνια, ενώ κάποια άλλα είναι παράνομα, μέχρι να νομιμοποιηθούν κι εκείνα, για να απαγορευθούν άλλα νεότερα και ισχυρότερα. Βασικά, τα νέα «υπερ-προϊόντα» είναι παράνομα, καθότι πρώτα θα πρέπει να εξαντληθούν τα νόμιμα, για να έρθει η σειρά τους (ώστε να νομιμοποιηθούν κι αυτά). Έτσι κυλάει το πράμα...
Παλιά την πληροφορία την διακινούσαν οι χαφιέδες. Και πόσους να ’χες απ’ αυτούς; Πάντα κάτι ξέφευγε... Τώρα με τα λογισμικά δεν ξεφεύγει τίποτα. Αν είχαν τα λογισμικά οι Λουδοβίκοι θα κυβερνούσαν ακόμη.

9/11/2022
Ο Δράκουλας Διψάει για Αίμα Παρθένας... Και Πεθαίνει Διψασμένος!
[μην το παίρνετε τοις μετρητοίς, δεν υπάρχουν Δράκουλες, είναι μεταφορική η έννοια...]

7/11/2022
«Ουκ έλαττον ηδομένω εστί μοι και εκθύμως επαινώ το του τρισκαταστεφούς Κωνσταντίνου Ταχτσή διηγημάτιον, εν ω μετά περισσής ευμηχανίας επάδονται μειρακιώδεις υπαλαί υπομνήσεις».
[Εκπληκτική κριτική του Αλέξανδρου Σχινά, ενός μέγιστου χειριστή της ελληνικής γλώσσας, γραμμένη σε επί τούτοις ψευδοελληνικά, για το διήγημα «Τα Ρέστα» του Κώστα Ταχτσή]
Υπάρχουν και κάποιοι, βέβαια, που προσποιούνται τους στρυφνούς και τους «δύσκολους», για να ψαρώνουν τον κόσμο, σε διάφορους χώρους, ενώ κατά βάση είναι «τενεκέδες»...

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ meditations

Ο συνθέτης και πιανίστας βασικά (γιατί χειρίζεται και άλλα όργανα) Βαγγέλης Στεφανόπουλος (Vagelis Stefanopoulos) μάς είναι γνωστός και από τις συμμετοχές του σε διάφορα πρόσφατα άλμπουμ, για παράδειγμα στο “Streams” [Teranga Beat, 2021] του Jan Van Angelopoulos, όπως και από την περισσότερο προσωπική δισκογραφία του, π.χ. το άλμπουμ “Idyllwild Suite” (2020) με το Vagelis Stefanopoulos Ensemble ή το “Sailing on a Marsipus” (2012) με το Vagelis Stefanopoulos Trio.
Μουσικός με μιαν ευρύτητα (ηχητικού) πνεύματος, ο Βαγγέλης Στεφανόπουλος επανέρχεται στην δισκογραφία με το πιο αυστηρώς, ίσως, προσωπικό άλμπουμ του, το “Meditations” (2022), που κυκλοφορεί τώρα από το label του Πέτρου Κλαμπάνη ΠΚ Music. 

Λέμε το... πιο αυστηρώς, ίσως, προσωπικό του, επειδή στο άλμπουμ αυτό ο Β. Στεφανόπουλος είναι παντελώς μόνος του, καθώς χειρίζεται όλα τα όργανα που ακούγονται (και δεν ακούγεται μόνον πιάνο, μα και άλλα πλήκτρα, ηλεκτρονικά και κιθάρες), συνθέτοντας φυσικά και ακόμη κάνοντας την παραγωγή και την μείξη.

Είναι ένα... διαλογιστικό CD το “Meditations”, όπως αφήνει να εννοηθεί ο τίτλος του; Ναι, θα απαντούσαμε. Υπό την έννοια πως ο Β. Στεφανόπουλος συνθέτει βασικά σε νωχελικές στροφές, δημιουργώντας ένα κλίμα... ονειροπόλησης – ένα ambient με άλλα λόγια, ικανό να σε μεταφέρει, νοερώς, σε παράλληλους κόσμους, που να μην συμπιέζονται και καταπιέζονται, ας το πούμε έτσι, από τους ήχους του άστεως.
Έχει ένα νατουραλιστικό πνεύμα, με άλλα λόγια, η μουσική του Β. Στεφανόπουλου (αυτό φανερώνει και το quote του Alan Watts, που υπάρχει στο digipak… “Eyes see and ears hear as wind blows and water flows”), συνδυάζοντας λυρικά / νεορομαντικά στοιχεία, με πιο σύγχρονες «κλασικές» και τζαζ αναφορές (ο Keith Jarrett θα μπορούσε να ήταν μια ισχυρή επιρροή σε κομμάτια όπως το “Play child play” φερ’ ειπείν), τα οποία επεκτείνονται από το πιάνο προς τα άλλα πλήκτρα, ή και τις κιθάρες ακόμη, με τα εφφέ να δημιουργούν επιπρόσθετα αναχώματα (“Regret”).
Είτε τα tempri είναι λιτά, όπως στο πιάνο, είτε πιο σύνθετα, όταν παρεισφρέουν όλoι οι υπόλοιποι ήχοι, το αποτέλεσμα των μουσικών του Β. Στεφανόπουλου, στην πράξη, δεν αλλάζει. Τούτο σημαίνει πως το “Meditations” είναι ένα πλήρες και ολοκληρωμένο, συγκεκριμένου ύφους άλμπουμ, προϊόν ενός «προσωπικού» τρόπου μουσικής σκέψης, με γερές θεωρητικές βάσεις και απτό αποτέλεσμα.
Επαφή: https://vagelisstefanopoulos.bandcamp.com/album/meditations

ΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΒΙΕΡΑΤΟΣ οβολός στο στόμα

Το 2018 ήταν το «4 ½» [Puzzlemusik], το 2021 ήταν το “Registry of Inadequate Self-Healing Attempts” [Same Difference Music] και τώρα είναι το «Οβολός στο Στόμα» [Puzzlemusik, 2022]. Μέσα σε τέσσερα χρόνια ο Αντώνης Λιβιεράτος (από Chapter 24, Sigmatropic, Illegal Operation, Dr. Atomik κ.λπ.) ηχογραφεί και προτείνει τρεις δίσκους – πράγμα που σημαίνει πως ο ίδιος βρίσκεται σε δημιουργικό οίστρο, πως υπάρχουν γεγονότα και καταστάσεις που τον κινητοποιούν, και πως όλα αυτά μετασχηματίζονται άλλοτε σε ορχηστρικά και άλλοτε σε τραγούδια. Έτσι, αν στο «4 ½» ήταν τα τραγούδια εκείνα που κυριαρχούσαν, αν στο “Registry of Inadequate Self-Healing Attempts” είχαμε μια καθ’ ολοκληρίαν ορχηστρική πρόταση, τώρα, με το «Οβολός στο Στόμα», τα τραγούδια επανέρχονται στο προσκήνιο, και μάλιστα μ’ έναν εμφατικό τρόπο – καθώς και τα δέκα tracks του νέου CD είναι τέτοια. 

Το βασικό ηχητικό αμπαλάζ του Αντώνη Λιβιεράτου είναι πάντα το electro, που σε κάποια κομμάτια μετατοπίζεται και προς το electro-rock, με το drum machine και τα αναλογικά σύνθια να προσδίδουν στα κομμάτια έναν ξεκάθαρο eighties «αέρα».

Το άλμπουμ ξεκινά κάπως «δύσκολα» από πλευράς στίχου, καθώς ο Αντώνης Λιβιεράτος επιχειρεί στην «Οκτάνα» (1980) του Ανδρέα Εμπειρίκου, μελοποιώντας το ερωτικό ποίημα «Αρχάγγελος τον Σεπτέμβριον βοών μέσα στην πλάσι». Μια παράξενη, αλλά ενδιαφέρουσα απόπειρα (και εισαγωγή βεβαίως).
Το ερωτικό στοιχείο είναι ένα από εκείνα που καθορίζουν, στιχουργικώς, το «Οβολός στο Στόμα», αλλά δεν είναι το μόνο. Υπάρχουν και στίχοι περισσότερο προσωπικοί-υπαρξιακοί, φιλοσοφικοί ή και με κάποιο κοινωνικό περιεχόμενο ακόμη, στίχοι ελεύθεροι, που δημιουργούν εικόνες, συμβάλλοντας και αυτοί από την μεριά τους στην τελική συγκρότηση των τραγουδιών.
Τραγούδια, που, γενικώς, θα τα χαρακτηρίζαμε απαιτητικά, παράξενα, που διαθέτουν πολλές φορές μιαν ελκυστική μουσικότητα, με έντονα vibes (άκου ας πούμε τα «Πολαρόιντ», «Οβολός στο στόμα» και «Επιστροφή στο σπίτι, μέρος 2ο»), ωραίες αναπτύξεις και κατανοητή εξωστρέφεια.
Θα μπορούσε να «παίξει» και το pop στα τραγούδια του Αντώνη Λιβιεράτου; Ενδεχομένως και αυτό, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Το σημαντικότερο είναι να στηθεί ένα electro σκηνικό, με ελληνικό ποιητικό στίχο, που να δημιουργεί αναπτερωτικές διαθέσεις.
Συμβαίνει; Θα λέγαμε ναι. Ο Αντώνης Λιβιεράτος δεν είναι τυχαίος μουσικός. Γνωρίζει πολύ καλά τα συγκεκριμένα κατατόπια και σχεδόν 40 χρόνια μετά –40 χρόνια από τότε που εμφανίστηκε στη σκηνή–, εξακολουθεί και ιδέες να διαθέτει και να δημιουργεί μέσω αυτών πρωτότυπα τραγούδια, που να στέκονται γερά, φέρνοντας στη μνήμη (χωρίς εκπτώσεις – γιατί αυτό έχει σημασία) τις παλιές καλές μέρες (των Chapter 24 κ.λπ.).
Επαφή: www.puzzlemusik.com

YELLOW BOX τεύχος #16 (Οκτώβριος / Νοέμβριος, 2022)

Το νέο τεύχος του ηχο-μουσικού περιοδικού Yellow Box βρίσκεται στα περίπτερα. Κοστίζει 6,90 Ε και κατά βάση είναι αφιερωμένο στο Audio Video Show Black Box, μια γιορτή για τον ήχο, την εικόνα και την μουσική, που ήδη πραγματοποιήθηκε με επιτυχία, το προηγούμενο Σαββατοκύριακο 5 & 6 Νοεμβρίου, στο ξενοδοχείο Radisson Blu Park Hotel, Λεωφ. Αλεξάνδρας 10. Στο τεύχος υπάρχει πλήρης αναφορά στην εκδήλωση, στις σελίδες 16-18, όπως και στις προσφορές / κληρώσεις που σχετίζονταν μ’ αυτήν.

Από ’κει και πέρα, και πάντα στο πρώτο τμήμα του περιοδικού, και όπως καταγράφονται στο εξώφυλλο, υπάρχουν άρθρα για τον ελληνικό υβριδικό τελικό ενισχυτή dual mono hARt Lab Tune Three (γράφει ο Δημήτρης Σταματάκος), για τον ολοκληρωμένο ενισχυτή τάξης D FIM Audio TK005 D (επίσης Δημήτρης Σταματάκος) και για τα ηχεία δαπέδου με bass reflex ProAc Responce DT8 (γράφει ο Γιάννης Καμαρινός).
Φυσικά στις σελίδες του νέου Yellow Box θα βρεις πάμπολλα θέματα και reviews για ποικίλες συσκευές... και να μερικές απ’ αυτές: ολοκληρωμένο ηχοσύστημα JBL L75ms (γράφει ο Δημήτρης Σταματάκος), ενεργά, ασύρματα ηχεία βάσης-ραφιού Triangle Borea BR03 BT (γράφει ο Γιάννης Δρακόπουλος), ασύρματα-ενσύρματα ακουστικά Focal Bathys (γράφει ο Μάνος Μαστραντωνάκης), ενισχυτής ακουστικών, πρoενισχυτής Cambridge Audio DacMagic 200 (γράφει ο Γιάννης Καμαρινός) κ.ά.

Φυσικά, η ύλη του περιοδικού επεκτείνεται και στο δεύτερο μέρος, με τα βασικά θέματα, και όπως αυτά προβάλλονται στο εξώφυλλο, να αφορούν στην τραγουδίστρια Ελένη Δήμου (συνέντευξη στην Βάσια Παρασκευοπούλου), στην επίσης τραγουδίστρια Εύα Κοτανίδη (συνέντευξη στην Βάσια Παρασκευοπούλου), στις ταινίες του Sergio Leone (γράφει η Μαρία Τσακίρη), όπως και σε μιαν αναφορά στο ρεμπέτικο τραγούδι (από τον Κωνσταντίνο Κίτση).
Από κει και πέρα υπάρχει το “Jazz & Rock Corner (γράφω, εγώ, reviews για jazz και rock δίσκους, ελληνικούς και ξένους), τα “Audiophile CD Corner” και “Audiophile LP Corner” (γράφει ο Θοδωρής Μπαφαλούκας), το κείμενο του Νίκου Τζαβέλλα το σχετικό με τις επανεκδόσεις του καταλόγου της Blue Note από την Tone Poet Records, το κείμενο του Jonathan Rosenberg γύρω από το πώς αντιμετωπίστηκε η κλασική μουσική στην περίοδο του ψυχρού πολέμου, το άρθρο της Μαρίας Τσακίρη για τον bluesman Robert Johnson, ένα δικό μου κείμενο για τους γερμανούς krautrockers Neu!, με αφορμή τα 50 χρόνια από την έκδοση του πρώτου δίσκου τους, συν τα «κινηματογραφικά θέματα» για την ταινία “M*A*S*H” (1970) του Robert Altman κ.λπ.
Ένα χορταστικό τεύχος, για ακόμη μία φορά από το Yellow Box, το καλύτερο ηχο-μουσικό περιοδικό, που κυκλοφορεί τώρα στην Ελλάδα.
Επαφή: www.yellowbox.gr