ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ (1944-2025) ο μέγιστος των Ελλήνων τραγουδοποιών – Όλες οι μεγάλες στιγμές της 60χρονης καλλιτεχνικής διαδρομής του

Γεννημένος στην Θεσσαλονίκη στις 2 Δεκεμβρίου 1944, ο Διονύσης Σαββόπουλος αρχίζει να γίνεται γνωστός, σ’ ένα μικρό κύκλωμα στην αρχή, όταν κατεβαίνει στην Αθήνα, την άνοιξη του 1963. Όπως θα έγραφε και ο ίδιος λίγα χρόνια αργότερα στο «Φορτηγό» του:
«Ξεκινάω μ’ ένα φορτηγό. Στην Εθνική οδό λίγο έξω απ’ τη Θεσσαλονίκη σε μαζεύει κι ύστερα από πολλά σ’ αφήνει στην Αθήνα πριν ξημερώσει...».
Φεύγει μόνος του, με ελάχιστα πρακτικά εφόδια, ερχόμενος σε μια μεγάλη πόλη, δίχως φίλους και γνωστούς.
Η δεκαετία του ’60
Μπορεί ο Διονύσης Σαββόπουλος να έχει παρατήσει τις σπουδές του στην Θεσσαλονίκη, ως φοιτητής της Νομικής, αλλά το φοιτητικό κίνημα της εποχής είναι εκείνο που τον ελκύει περισσότερο και μέσω αυτού θα κάνει τις πρώτες γνωριμίες του, στην πρωτεύουσα πια.
Παρακολουθεί το Τέταρτο Πανσπουδαστικό Συνέδριο, στο Θέατρο Χατζηχρήστου (22-28 Απριλίου 1963), ενώ συμμετέχει στην ίδρυση της ΕΦΕΕ και ακόμη στο Σύνδεσμο Νέων δια τον Πυρηνικόν Αφοπλισμόν “Bertrand Russell”. Μάλιστα στα γραφεία του Συνδέσμου θα στεγαστεί περιστασιακά, όπως και σε σπίτια φίλων και γνωστών.
Φυσικά, την ίδια εποχή δραστηριοποιείται στην ΕΔΑ, συλλαμβάνεται στην Α Μαραθώνια Πορεία, είναι κοντά με τους «Λαμπράκηδες», διαβάζει «Αυγή», «Πανσπουδαστική» και «Επιθεώρηση Τέχνης», συμμετέχει σε εκδηλώσεις για τον Μίκη Θεοδωράκη, γνωρίζεται με την Μαρία Φαραντούρη, τον Μάνο Λοΐζο κ.ά., επιχειρώντας παράλληλα τις πρώτες δειλές εμφανίσεις του (πρώτη φορά, σ’ ένα σινεμά στο Κερατσίνι), κάνοντας όμως παράλληλα κι άλλες δουλειές για να επιβιώσει (σερβιτόρος, μπογιατζής, αχθοφόρος, γυμνό μοντέλο στη σχολή Καλών Τεχνών, δημοσιογράφος).
Γρήγορα ο Δ. Σαββόπουλος αρχίζει να διαμορφώνει ένα ρεπερτόριο (με δικά του τραγούδια, των Θεοδωράκη-Χατζιδάκι κ.ά.), κι έτσι, από το 1964 έως και το 1966, θα εμφανιστεί σε διάφορες μπουάτ (στη μυκονιάτικη Εννέα Μούσες και ακόμη στη Στοά, στο Συμπόσιο, στο Καρνάγιο των Σπετσών, στη Ρουλότα, στην Παράγκα και αλλού), επιχειρώντας, στην αρχή, να βελτιώσει και την τεχνική του στην κιθάρα.

Το 1964 θα γνωρίσει τον συνθέτη Νίκο Μαμαγκάκη, έναν άνθρωπο ο οποίος τον πίστεψε και που θα τον πήγαινε στη Lyra, για να τον δει και να τον ακούσει ο Αλέξανδρος Πατσιφάς. Ο Μαμαγκάκης ήταν σοβαρά μορφωμένος μουσικά και η γνώμη του «μετρούσε». Κάτι «βλέπει» στον 20χρονο Σαββόπουλο και είναι αυτός, ουσιαστικά, που τον επιβάλλει στην εταιρεία. Είναι το ξεκίνημα της μεγάλης διαδρομής.
Ο πρώτος δίσκος του Διονύση Σαββόπουλου ήταν ένα 45άρι με τέσσερα τραγούδια, ένα EP δηλαδή, που κυκλοφόρησε από την Lyra, στις 15 Φεβρουαρίου 1965. Περιείχε τα κομμάτια «Ήλιε, ήλιε αρχηγέ (Εγερτήριο)», «Μια θάλασσα μικρή», «Τα πουλιά της δυστυχίας» και «Μη μιλάς άλλο γι’ αγάπη».
Τα τραγούδια ακούγονται μέσα στο Νέο Κύμα, που λανσάρει τότε η Lyra, αλλά είναι φανερό πως δεν έχουν ουδεμία σχέση με τα τραγούδια του Γιάννη Σπανού, που έλεγε τότε η Καίτη Χωματά, ή μ’ εκείνα του Γιώργου Ζωγράφου και του Γιάννη Πουλόπουλου. Ο ίδιος ο Διονύσης Σαββόπουλος έγραφε στο οπισθόφυλλο εκείνου του πρώτου EP του:
«Πάνε δύο χρόνια που τελειώνοντας το Γυμνάσιο στη Σαλονίκη, κατέβηκα στην Αθήνα να βρω δουλειά. Να τώρα σ’ αυτό το δίσκο τέσσερα από τα πρώτα τραγούδια μου. Δεν είναι παρά εικόνες και άνθρωποι από τη Σαλονίκη και την Αθήνα. Το Μπαχτσέ-Τσιφλίκι, η Καλαμαριά και φυσικά όλοι οι φίλοι. Σ’ αυτό το δίσκο πολλά πράγματα θυμίζουν Ζακ Πρεβέρ, Χριστιανόπουλο, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Μπρασσένς ή Ρωμανό Μελωδό. Σ’ όλα αυτά προστίθεται η προσωπική μου ομιλία, το μεράκι μου να πούμε. Έτσι κάπως, με χίλιους επηρεασμούς, φτιάχνεται το καινούργιο τραγούδι. Είναι ζεστό, οικείο, ολοζώντανο. Έχει ένα κόμπο χαρά κι ένα κόμπο θλίψη. Πολλή πίστη και πολλή ελπίδα. Είναι τόσο μικρό όσο να χωράει ένα φιλί, και τόσο μεγάλο όσο να χωράει μια επανάσταση. Σ’ αυτό το τραγούδι, κτήμα του λαού, πιστεύω κι εγώ».
Στις 2 Ιουνίου 1965 κυκλοφορεί ένα ακόμη EP, με τέσσερα νέα τραγούδια του Δ. Σαββόπουλου. Είναι τα «Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας», «Οι δεκαπέντε» («Είμαστε οι πρώτοι κι ακολουθάνε αναστημένοι χίλιοι νεκροί»), «Το δέντρο (Ο οδηγητής)» και «Συννεφούλα».
Αυτά τα οκτώ τραγούδια, από τα δύο EP, δημιουργούν αμέσως μεγάλη εντύπωση – σε κάποιους τουλάχιστον κύκλους. Η «Επιθεώρηση Τέχνης» γράφει κάτι σαν ύμνο για τον Σαββόπουλο, ο οποίος παρά ταύτα δεν είναι πεπεισμένος, ακόμη, πως θα μπορούσε να σταθεί με αξιώσεις στο χώρο.
Έχει όμως έτοιμο αρκετό υλικό, ικανό να στηρίξει ένα μεγάλο δίσκο, ένα LP, που τότε άρχιζαν κι αυτά να τυπώνονται, σε κάπως μεγαλύτερες ποσότητες, αντιμετωπίζοντας τους καλλιτέχνες (συνθέτες, στιχουργούς, τραγουδιστές και τραγουδοποιούς) με έναν πιο «συνολικό» τρόπο.

Είναι η ώρα του «Φορτηγού» λοιπόν, που κυκλοφορεί στις 22 Νοεμβρίου 1966 και που σηματοδοτεί μια τομή για το ελληνικό τραγούδι. Εφάμιλλη μ’ εκείνη των δίσκων του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκι και του Σταύρου Ξαρχάκου, από την ίδια εποχή, αλλά από άλλη σκοπιά.
Ο Σαββόπουλος έχει πλέον «γνωρίσει» τον Bob Dylan, έχει εντρυφήσει στο τραγούδι διαμαρτυρίας και γι’ αυτό προκύπτουν τα «Βιετνάμ γιε-γιε», «Ήλιε, ήλιε αρχηγέ», «Τα πουλιά της δυστυχίας» και οι «Παλιοί μας φίλοι», αλλά παράλληλα στο «Φορτηγό» καταγράφεται και η ερωτική διάθεση («Η συννεφούλα», «Μη μιλάς άλλο γι’ αγάπη»), όπως επίσης (καταγράφεται) και μια συγκλονιστική μαρτυρία, συμπληρωμένη με αλησμόνητες εικόνες, για την «άλλη» Ελλάδα – της επαρχίας, του περιθωρίου, των πλανόδιων θιάσων, των μπουλουκιών, των σαλτιμπάγκων και των αγοραίων σχέσεων («Οι μάγοι», «Η Ζωζώ», «Η μαϊμού», «Το μπουλούκι»). 

Το «Φορτηγό» είναι ένα εκπληκτικό ντεμπούτο, που πουλάει λίγο και που κάνει τον Σαββόπουλο να αναρωτιέται για το πώς θα πορευτεί – σε Τέχνη και ζωή.
Εν τω μεταξύ γίνεται το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, και ο Σαββόπουλος, ως αριστερός, συλλαμβάνεται και βασανίζεται στην Μπουμπουλίνας (Αύγουστος-Σεπτέμβριος 1967), εκεί όπου βρίσκει την δύναμη και τον τρόπο να γράψει τα τραγούδια «Η Δημοσθένους λέξις», «Η θεία Μάνου» και «Θαλασσογραφία».
Βγαίνει από την φυλακή, παντρεύεται την Άσπα (Ασπασία Αραπίδου) τον Οκτώβριο και φεύγουν μαζί για το Παρίσι. Αργότερα, το 1968 πια, θα μεταβούν στο Μιλάνο, για να επιστρέψουν στην Ελλάδα, μετά από ένα χρόνο, τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/dionysis-sabbopoylos-1944-2025-o-megistos-ton-ellinon-tragoydopoion

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 676

21/10/2025
Από πότε έγραφαν τα ελληνικά περιοδικά για τον Johnny Hallyday, τον μεγαλύτερο ρόκερ της Γαλλίας; Πότε ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα; Γιατί δεν του άρεσε το μέρος που έπαιξε; Τι τον ενοχλούσε; Τι είδους κόντρα είχε με τον Antoine; Πόσες φορές ήρθε αργότερα στη χώρα μας;

[για όλα αυτά θα διαβάσεις στο νέο βιβλίο μου, που τώρα κυκλοφορεί από το Όγδοο στα βιβλιοπωλεία]

20/10/2025
>>Ήταν, λοιπόν, στο τεύχος #85 των «Μοντέρνων Ρυθμών», της 19ης Ιουλίου 1967, στη στήλη «Στο ρυθμό της μοντέρνας μουσικής», όταν διάβαζες το ακόλουθο:
«Δε Σπέκτρουμ, ένα αγγλικό γκρουπ στα βήματα των Μάνκης, θα έχει στο μέλλον την ευκαιρία μιας τεράστιας προβολής, μέσω της τι-βι και των δίσκων. Τους προσεκάλεσε ήδη στην Ελλάδα ο βασιλεύς Κωνσταντίνος, θα εμφανισθούν δε ενώπιόν Του στο τέλος αυτού του μηνός...».<<

Τελικά, έπαιξαν ή δεν έπαιξαν οι Άγγλοι ψυχεδελικοί Spectrum για τον τότε βασιλιά ; Έχει σημασία το αν έπαιξαν τελικά, ή την πιο μεγάλη σημασία έχει η αναντίρρητη πρόθεση του Κωνσταντίνου να τους καλέσει στην Ελλάδα ;
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα υποκεφάλαια του νέου βιβλίου μου "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60..." [Όγδοο, 2025] είναι το "spectrum-κωνσταντίνος"...

19/10/2025
Είχα αποφασίσει από τα 18 μου ποια είναι η δικιά μου Ωραία της Ημέρας. Η δεξιά...

[χθες μόλις ανακάλυψα πως η Geneviève Page πέθανε τον περασμένο Φλεβάρη στα 97 της - άργησα, αλλά άλλοι άργησαν ακόμη πιο πολύ...]

18/10/2025
Εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά... (χαμόγελο)
ΛΙΤΣΑ ΔΙΑΜΑΝΤΗ - ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕΣ (Live)
https://www.youtube.com/watch?v=XT1QY_FhOfE&list=RDXT1QY_FhOfE&start_radio=1

18/10/2025
GAZUAMA SINCHARTCHAS
>>Τι μπορεί να είχαν ακούσει τα μέλη του γκρουπ στο εξωτερικό, σε live ή σε δίσκους, δυστυχώς δεν μας αποκαλύπτεται. Να είχαν ακούσει τους Edgar Broughton Band... ξέρω ’γω; Δεν το αποκλείω. Εκείνη την εποχή, τον Ιούλιο του ’72, κι ενώ έχει βγει το 45άρι, οι Gazuama Sinchartchas είναι ψιλο-διαλυμένοι. Έχει αποχωρήσει ο κιθαρίστας Κατσιμπάρδης, τον οποίον έχει αντικαταστήσει ένας άγγλος κιθαρίστας (αγνώστων στοιχείων) και ετοιμάζονται να φύγουν για το εξωτερικό. Λένε στο «Φαντάζιο»: (...)<<

Ένα απόσπασμα από το "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60 (μία αντι-ανάγνωση)" [Όγδοο, 2025] και το σχετικό υποκεφάλαιο για τους Gazuama Sinchartchas...

17/10/2025
>>Πότε έφυγε ο Alan Jack από την Ελλάδα δεν είναι ακριβώς γνωστό. Πάντως μέχρι και τον Αύγουστο του 1968 εμφανιζόταν στο Stork, μαζί με τον Ronnie Jones και τους Q Set, πράγμα που σημαίνει πως στο κλαμπ θα γινόταν, απλώς, χαμός! Να πω μόνο πως, την ίδια περίοδο, στα Αστέρια, εμφανιζόταν ο Tony Pinelli, με την ορχήστρα του Γιώργου Χατζηνάσιου – άρα μάλλον δύσκολο να έπαιζε κι εκεί ο Alan Jack. (Αν και ποτέ δεν μπορεί να είσαι 100% βέβαιος γι’ αυτά τα θέματα).
Την επόμενη χρονιά ο Alan Jack θα σχηματίσει στη Γαλλία τους Civilization (μαζί με τους Richard Fontaine μπάσο, κρουστά, φλάουτο, φωνητικά, Jean Falissard ντραμς, κρουστά, φωνητικά και Claude Olmos κιθάρες, κρουστά, φωνητικά, ο οποίος στη συνέχεια θα έπαιζε με τους Coeur Magique και τους Magma!).<<

Από το υποκεφάλαιο "o Alan Jack στον Άγιο Κοσμά" του βιβλίου μου "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60 (μία αντι-ανάγνωση" [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία

16/10/2025
Έπαιξε progressive rock ο Ντέμης Ρούσσος στη Θεσσαλονίκη το 1973 και ο κόσμος, από κάτω, δεν πολυκαταλάβαινε τι άκουγε - γι' αυτό τα πιο πολλά χειροκροτήματα θα τα έπαιρναν οι support και βασικά ο Μιχάλης Βιολάρης με το "Τι Λωζάνη τι Κοζάνη"!

Λεπτομέρειες για όλα αυτά, και άλλα πολλά σχετικά, διαβάζεις στις σελίδες 403-409 του "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική..." [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία...

15/10/2025
Ουμιλιάνι '72... [σημείωνε...]
https://www.youtube.com/watch?v=0tEU2d_lALQ&list=RDyGhy4OszTI0&index=6

15/10/2025
Η ΝΔ δεν κινδυνεύει από το ενδεχόμενο κόμμα Τσίπρα (αυτός ό,τι πάρει θα το πάρει από αλλού), αλλά από το ενδεχόμενο κόμμα Σαμαρά, αφού ακόμη και 3% να της κόψει είναι και μαθηματικά επιβεβαιωμένη η απώλεια της αυτοδυναμίας (και τούτο παρά τα τερτίπια, που μπορεί να προβλέπει ο εκλογικός νόμος). Έτσι, όλη αυτή η φιλολογία (από το πουθενά) για τον Άγνωστο Στρατιώτη (τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται) στόχο έχει μόνο την ακροδεξιά πτέρυγα και τους... φιλήσυχους νοικοκυραίους, καθώς με κάτι τέτοια επιχειρείται το πατρονάρισμά τους.
Θα βρουν κι άλλα ανάλογα οι επικοινωνιολόγοι τους. Τις πορείες και το κλείσιμο των δρόμων από τους απεργούς, την τάξη και την ασφάλεια, το θρησκευτικό συναίσθημα, τον ψευτοπατριωτισμό και ό,τι άλλο τέλος πάντων μπορεί ακόμη να χρησιμοποιηθεί (γιατί πολλά δεν μπορούν, επειδή θα διαταραχθεί η ισορροπία και θα δυσαρεστηθούν οι δεξιοί κοσμοπολίτες), μήπως και μπετονάρουν (λέμε τώρα) αυτό το κρίσιμο 3 %.

ELECTRIC LITANY “Desires” αποκαλείται το πιο νέο άλμπουμ τους

Το πιο νέο άλμπουμ των Electric Litany αποκαλείται “Desires”  [Flying Hearts, 2025] και είναι ηχογραφημένο σε Λονδίνο και Αθήνα. Περιλαμβάνει δε δέκα tracks, που κινούνται άπαντα στο χώρο της «ψαγμένης» pop. Το «ψάξιμο» είναι οπωσδήποτε συνθετικό, ενορχηστρωτικό και στουντιακό, με τη λυρική ατμόσφαιρα και διάθεση να χαρακτηρίζει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του δίσκου. Δεν είναι, όμως, μόνον ο σκέτος λυρισμός, που κάνει εντύπωση στο “Desires”. Βασικά, είναι ο συνδυασμός του με το λελογισμένο πείραμα, με τις πάσης φύσεως στρώσεις, σφήνες και τα συμπληρωματικά εφφέ, που προσδίδουν στο άλμπουμ μία μαγική διάσταση.

Συνθετικά, και για άλλη μια φορά, οι Electric Litany βρίσκονται πολύ μπροστά, με κομμάτια σαν τα “Opia”, “Itor” και “For another” να εκπλήσσουν με τον τρόπο άρθρωσής τους, ενώ σ’ ένα επίπεδο απλού (οποία βαριά λέξη) ποπ κομψοτεχνήματος δεν γίνεται να μην κοντοσταθείς σε κομμάτια σαν τα “Reciprocate” και “Crumpets”.
Οι Electric Litany, τους οποίους σήμερα αποτελούν οι Alexandros Miaris κιθάρες, φωνή, σύνθια, πιάνο, σαντούρι, προγραμματισμός, Richard Simic ντραμς, κρουστά, sampler, φωνητικά, Jason Tsontilis σύνθια, μπάσο, samplers και George Alevizo μπάσο, είναι ένα συγκρότημα, που «μιλάει» μόνον όταν έχει κάτι άξιο να πει. Και το “Desires” είναι αυτό ακριβώς – ένα άξιο LP, που οφείλει πολλά και στους ανθρώπους που ανέλαβαν την τεχνική αποτύπωσή του (George Botis, Alexandros Miaris) κάνοντας για μιαν ακόμη φορά θαύματα.
Επαφή: https://www.facebook.com/ElectricLitany

HERMETO PASCOAL ένας μάγος της βραζιλιάνικης μουσικής, που έφυγε πριν λίγο καιρό από τη ζωή – υπήρξε συνεργάτης του Miles Davis και είχε μουσική πορεία, που άγγιξε τα 70 χρόνια

Στις 13 του περασμένου Σεπτεμβρίου έφυγε από τη ζωή ο πολύ σημαντικός βραζιλιάνος μουσικός Hermeto Pascoal. Ήταν 89 ετών κι είχε προλάβει να αφήσει πίσω του μεγάλο έργο. Ο Pascoal, που ήταν αλμπίνος, εμφανίζεται στη βραζιλιάνικη σκηνή στo μέσο των φίφτις, και το 1958 συμμετείχε στο φολκλορικό-σάμπα συγκρότημα Pernambuco Do Pandeiro e Seu Regional, ηχογραφώντας μαζί του έναν δίσκο παίζοντας ακορντεόν. Εκεί κάπου θα έμπαιναν τα θεμέλια μιας μοναδικής πορείας, που τα επόμενα χρόνια θα εξελισσόταν με ταχείς ρυθμούς. Βασικά, ο Pascoal θα παρακολουθούσε και θα συνδιαμόρφωνε ένα μεγάλο κομμάτι της βραζιλιάνικης μουσικής όλες τις επόμενες δεκαετίες, προσθέτοντας σ’ αυτήν το δικό του ταλέντο και τη δική του ευφυΐα.
Στα σίξτις, με την έκρηξη της μποσανόβα, ο Pascoal θα ήταν πάλι εκεί, με τα σχήματα Conjunto Som 4, Sambrasa Trio και Quarteto Nôvo (στα δεύτερο και το τρίτο συμμετείχε και ο φημισμένος περκασιονίστας Airto Moreira) ηχογραφώντας θαυμάσιους δίσκους και ανακατεύοντας στις συνθέσεις του την μποσανόβα, με το φολκ, την exotica, την romance, ακόμη και με τo μπαρόκ ή την κλασική, δημιουργώντας μικρά αριστουργήματα. Τούτο το έδειχνε από την αρχή, στις λίγες έως τότε ηχογραφημένες συνθέσεις του – την ανάγκη του, εννοώ, να πειραματίζεται, φανερώνοντας παράλληλα όχι μόνο την εκτελεστική δεινότητά του, μα και την πληθωρική φαντασία του στις αποτυπώσεις των ηχοχρωμάτων.

Με τους Brazilian Octopus (1969), το επόμενο σχήμα στο οποίο συμμετείχε, ο Pascoal αγγίζει έως και όψεις της tropicália, συνεργαζόμενος με τον πιανίστα Aparecido Bianchi (από τα Jongo Trio και Milton Banana Trio) και τον κιθαρίστα Alexander “Lanny” Gordin (στα γκρουπ της Gal Costa, του Caetano Veloso, του Gilberto Gil, του Jards Macalé). Ήρεμα, χαλαρά και κυρίως μ’ ένα αυθεντικό κοσμοπολίτικο στυλ μία σπάνια σελίδα «εύκολης» τζαζ (μα και ροκ) ανοίγεται μπροστά μας.
Μαζεμένοι στο São Paulo στην αρχή του ’68, οι Brazilian Octopus ήταν, θεωρητικά,  ένα διαφημιστικό γκρουπ, που έπαιρνε λεφτά από μια βιομηχανία υφασμάτων με σκοπό να προβάλλει τα προϊόντα της. Πέφτοντας, όμως, μέσα στο κίνημα της tropicália, που σκέπαζε οτιδήποτε σχεδόν είχε σχέση με τη μουσική εκείνη την εποχή, δεν άργησε να κερδίσουν την προσοχή του Rogerio Duprat (ο υπ’ αριθμόν ένα ενορχηστρωτής του καινούριου στυλ), οδηγημένοι σ’ έναν διαφορετικό δρόμο. Έτσι, μαζί με τον Gilberto Gil, τον Caetano Veloso κ.ά. συμμετέχουν σε ποικίλα happenings, ντυμένοι συνήθως σαν λιοντάρια και δίνοντας παραστάσεις κλεισμένοι μέσα σε κλουβιά!
Μπορεί, αυτό το σχέδιο ανατροπής να μην αντανακλούσε τις μουσικές αναζητήσεις τους, όμως κατόρθωσαν οι φίλοι μας ν’ ακούγονται εντελώς ξεχωριστοί, σε σχέση με τους επιφανείς συνοδοιπόρους τους, προβάλλοντας μουσικές μ’ ένα ολοκληρωμένο easy-jazz / ποπ αίσθημα. Όχημα, οι διασκευές τους σε συνθέσεις των Gabriel Fauré, André Popp, Edu Lobo και φυσικά τα δικά τους θέματα. Περί τίνος επρόκειτο; Μα για έναν ελαφρύ ήχο, που βαραίνει αφόρητα από τον ευρωπαϊκό ρομαντισμό και επί του οποίου μεγαλούργησαν συνθέτες / ενορχηστρωτές από τον Armand Migiani και τον Raymond Lefèvre, μέχρι τον Γιάννη Σπανό και τον Μάνο Χατζιδάκι.
Η “Pavane” του Gabriel Fauré είναι ένα τέλειο κομμάτι (με το όργανο του Cido Bianchi και το βιμπράφωνο του Joao Carlos Pegoraro να πρωταγωνιστούν), ενώ εντύπωση προξενούν οι μικρής διάρκειας συνθέσεις “Rhodosando” (1:40) του Pascoal και “Summerhill” (2:00) του Pegoraro, οι οποίες φαντάζουν (και είναι) απολύτως ολοκληρωμένες με ωραία, κάθε φορά, σόλι, και «συμπυκνωμένες» μελωδίες. Ένα είναι σίγουρο. Δεν υπάρχουν πολλά σπουδαία άλμπουμ στη γύρα, που να διαρκούν λιγότερο από μισή ώρα...
Το 1970 δεν είναι μόνον η χρονιά του πρώτου προσωπικού LP του Pascoal, αλλά και το γεγονός πως αρχίζει να γίνεται γνωστός στην Αμερική, συμμετέχοντας σε δίσκους των Antonio Carlos Jobim, Edu Lobo / Sergio Mendes, Airto Moreira, Donald Byrd και Duke Pearson (όλα μεγάλα ονόματα τότε), πριν τον ανακαλύψει ο Miles Davis (κατά πάσα πιθανότητα μέσω του Moreira) και τον καλέσει να πάρει μέρος στο τρομερό “Live-Evil” (1971) – με τον Hermeto να συμμετέχει και συνθετικά και στη line-up. Τα καλά λόγια και το credit του Miles είναι μεγάλο πράγμα, αλλά ο Hermeto έχει βάλει σε τροχιά τα δικά του σχέδια.
 
Η συνέχεια εδώ...
https://www.lifo.gr/culture/music/hermeto-pascoal-enas-magos-tis-brazilianikis-moysikis-poy-efyge-prin-ligo-kairo-apo

SEIMS το πέμπτο, μεγαλόπνοο, post-rock άλμπουμ τους

Οι Αυστραλοί Seims είναι το γκρουπ-όχημα του Simeon Bartholomew, που εκτός από το να συνθέτει, να γράφει στίχους και να τραγουδά, χειρίζεται ακόμη μπάσο, κιθάρες, σύνθια και πιάνο. Στο δισκορυχείον έχουμε γράψει παλαιότερα για τα άλμπουμ των Seims “3+3.1” (2020) και “Four” (2021), ενώ τώρα στρίβει στο player το “V” [Bird’s Robe Records / dunk!records, 2025], δηλαδή το πέμπτο CD τους, που περιλαμβάνει εννέα μεγαλόπνοες συνθέσεις του Bartholomew. 

Το «μεγαλόπνοες» δεν έχει σχέση με τους χρόνους που διαρκούν αυτές, μα με το ύφος τους, που είναι δυναμικό, τεταμένο, κινούμενο κοντά στα όρια του επικού. Ναι, rock είναι αυτό που ακούμε και στο “V”, αλλά ένα rock... αρκετά post-rock, με hints από Mogwai, μα και με King Crimson-ικές επιρροές, που, όπως πάντα, είναι αρκετά καλοβαλμένο και περιποιημένο. Θέλω να πω πως ο Bartholomew έχει δημιουργήσει έναν πολύ ωραίο ήχο (κάπως cinematic ανά στιγμές), ζητώντας πολλές και επιμέρους βοήθειες από οργανοπαίκτες που χειρίζονται ντραμς (Chris Allison), βιολί, βιόλα, τσέλο, κοντραμπάσο, τρομπέτα, φλούγκελχορν, τούμπα, sousaphone και slide guitar, προτείνοντας έτσι μια σειρά σκοπών που έχουν τον τρόπο να σε εξιτάρουν (“Preoccupations”).
Αν και σε επιμέρους φάσεις αντιλαμβάνεσαι πως πιο ντελικάτα ηχοχρώματα θα μπορούσε να «δέσουν» επίσης ωραία με το όραμα του Bartholomew, στην πράξη τα περιθώρια που δίνει ο Αυστραλός σ’ αυτή την προοπτική είναι μικρά, δείχνοντας πως εκείνο που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι η ορμή και η ένταση. Καλώς. Υπό την έννοια πως εδώ έχουμε πάντα περιπετειώδη και ενδιαφέρουσα μουσική (“My memories retain nothing”), που δεν μπορείς εύκολα να την αμφισβητήσεις.
Επαφή: www.birdsrobe.com, www.seims.bandcamp.com

NEPAL DEATH μια psych band από την Σουηδία

Οι Σουηδοί Nepal Death είναι μια σύγχρονη ψυχεδελική μπάντα από την Σουηδία, την οποία δεν είναι εύκολο να την αποκρυπτογραφήσεις. Φερ’ ειπείν, δεν μπορείς να καταλάβεις πόσοι και ποιοι μουσικοί την αποτελούν, καθώς στην ηχογράφηση του πιο πρόσφατου LP τους παίρνουν μέρος δυο-τρεις δεκάδες άτομα. Υπάρχουν κάποια βασικά πρόσωπα, που τα συναντάς σε αρκετά από τα δεκατέσσερα tracks του πιο πρόσφατου άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Pilgrims and Psychonauts” [Kali Psyche Records / Sound Effect Records, 2025], όπως είναι ο τραγουδιστής Anders Hallberg και ο κιθαρίστας Bo Pettersson, όμως το θέμα παραμένει.

Το ύφος των Nepal Death δεν είναι εύκολο να το περιγράψεις. Σε μια πρώτη φάση μοιάζει να είναι οι Hawkwind μια βασική επιρροή, αλλά πολύ γρήγορα στο «κόλπο» των Σουηδών μπαίνουν πολλά. Κατ’ αρχάς υπάρχει ένα up-tempo στα περισσότερα κομμάτια, με το ρυθμικό τμήμα να είναι τοποθετημένο πολύ μπροστά δίνοντας τον τόνο. Από ’κει και πέρα υπάρχουν οι διάφορες στρώσεις με τις φωνές, τα πλήκτρα και τα ηλεκτρονικά, τα indian vibes, τις mantras (να μην γράψω τις μάντρες) και ό,τι άλλο, που προσδίδουν στις συνθέσεις των Nepal Death μία trance λειτουργικότητα. Φυσικά, οι κιθάρες, τα όργανα και τα σύνθια είναι εκείνα που καθορίζουν εν πολλοίς τον ήχο του “Pilgrims and Psychonauts”, που, σε κάθε περίπτωση, είναι πληθωρικότατος και με συνεχή «γεμίσματα» από space vibes, που δημιουργούν ένα διαρκές «τέντωμα». Όπως γράφουν και οι ίδιοι στη σελίδα τους στο discogs: «Φανταστείτε τον Charles Manson και τον Anton LaVey να συνεργάζονται με μια μπάντα fake μελών της σέχτας Hare Krishna, η οποία (μπάντα) κατευθύνεται με ταχύτητα προς το Κατμαντού, μ’ ένα ετοιμόρροπο λεωφορείο VW κατά μήκος του σκονισμένου Hippie Trail το 1966». Πολλά τουριστικά fake εδώ... αλλά ok. Ο δίσκος είναι καλός και αυτό έχει σημασία.
Επαφή: https://www.soundeffect-records.gr/pilgrims-and-psychonauts-the-hippie-trail-revisited

η ΜΑΡΙΑ ΦΙΡΛΙΓΚΟΥ μελοποιεί Κώστα Καρυωτάκη

Η Μαρία Φιρλίγκου είναι μια νέα συνθέτρια-πιανίστρια, με ευρύτερες σπουδές, που τώρα εμφανίζεται στη δισκογραφία μ’ ένα πρώτο, φιλόδοξο, ολοκληρωμένο άλμπουμ. Αποκαλείται «Κάνε τον Πόνο σου Άρπα» [Ιδιωτική Έκδοση, 2025] και στηρίζεται, στιχουργικά, στην ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη. Από τα δώδεκα τραγούδια του δίσκου τα δέκα έχουν λόγια του Καρυωτάκη, ενώ τα υπόλοιπα δύο αποτελούν μεταφράσεις του Καρυωτάκη σε ένα ποίημα του Heinrich Heine και σε ένα της Anna de Noailles. Η Φιρλίγκου συνθέτει, τραγουδά, παίζει πιάνο και επιπλέον ενορχηστρώνει (κυρίως με ψηφιακά όργανα), ηχογραφεί, κάνει μείξη και mastering. Στον δίσκο της, με άλλα λόγια, έχει τον πλήρη έλεγχο σχεδόν σε κάθε επίπεδο της δημιουργίας του και της τεχνικής παραγωγής του, αν και «βοήθειες» υπάρχουν – κυρίως σε φωνητικά και σε ηλεκτρική κιθάρα σ’ ένα track.

Οπωσδήποτε το άλμπουμ της Φιρλίγκου έχει ενδιαφέρον – σε μια πρώτη φάση. Ως ανεξάρτητη παραγωγή έχει βεβαίως τα ζητήματά της, αλλά σαν προσπάθεια συνολικά διαθέτει και θετικά σημεία. Βασικά, επειδή αρκετές από τις μελοποιήσεις της Φιρλίγκου δείχνουν ικανότητες στην μελωδική και αρμονική αποτύπωση, ενώ και η φωνή της είναι πολύ καλή (αν και ακούγεται κάπως «άγαρμπη», λόγω της παραγωγής).
Η δική μου γνώμη είναι πως η Φιρλίγκου έχασε μια ευκαιρία να κάνει ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο, και αιτία είναι η... σύμπτυξη των καταστάσεων. Σ’ ένα επαγγελματικό στούντιο, με κανονικά όργανα και με άνθρωπο με κάποιες γνώσεις στην παραγωγή το σύνολο σίγουρο θα ήταν αρτιότερο.
Επίσης, νομίζω πως στη βάση που δούλεψε η Φιρλίγκου (στη βάση μιας σπιτικής παραγωγής) το πέρασμα των μελωδιών της στο πιάνο (μόνο στο πιάνο) θα απέδιδε πιστότερα και πειστικότερα τη δουλειά της. Τα ψηφιακά και τα ηλεκτρονικά δεν βοηθούν – άσε που παραπέμπουν κάπως σε Λένα Πλάτωνος και αυτό δεν είναι ευνοϊκό.
Θα τα ξεπεράσω, όμως, όλα αυτά και θα πω πως παραπάνω από τα μισά τραγούδια τού «Κάνε τον Πόνο σου Άρπα» είναι καλά ή και πολύ καλά, δίχως κάποιο να φαντάζει μικρό ή λίγο. Δηλαδή η πρώτη μουσική ύλη έχει βάθος, οι συνθέσεις ρέουν, ενώ και η φωνή, όταν δεν περνάει από κάποιες περιοχές που φέρνουν στη μνήμη την Σαβίνα Γιαννάτου, είναι επαρκέστατη γι’ αυτό το είδος του τραγουδιού, της μελοποιημένης ποίησης εννοώ. Η Φιρλίγκου εξάλλου είναι σοβαρή τραγουδίστρια, δεν είναι... περίπου τραγουδίστρια.
Νομίζω πως στην επόμενη δουλειά της η Μαρία Φιρλίγκου θα πρέπει να πατήσει ακόμη πιο γερά στα δικά της πόδια. Ό,τι έχει ακούσει και ό,τι την έχει επηρεάσει καλώς το έχει ακούσει και την έχει επηρεάσει, αλλά, τώρα, όλα αυτά πρέπει να μπούνε στο χρονοντούλαπο. Να προχωρήσει μπροστά, άφοβα και ανεπηρέαστα. Τραγούδια σαν τα «Πες, η αγάπη τι έχει γίνει», «Οι αγάπες», «Θέλω να φύγω πια από δω», «Οι σκιές», «Μα η αγάπη μου δεν πεθαίνει» κ.λπ. δείχνουν πως έχει τα προσόντα να το πράξει.
Επαφή: https://www.facebook.com/profile.php?id=100054038150543&locale=el_GR

ΜΙΚΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK 675

15/10/2025
 «... χτίζουν τη νέα τάξη από τα υλικά κατεδαφίσεως...»
Αντώνης Λαυραντώνης

Ο Λαυραντώνης (1926-2023) υπήρξε ένας από του πιο ανεξιχνίαστους διανοούμενους της αριστεράς, καθώς άφησε ελάχιστα γραπτά κείμενα (προτιμούσε μάλλον τον σωκρατικό λόγο). Το βασικό και ανατρεπτικό πιστεύω του συνοψιζόταν στο ότι επαναστατική μπορεί να είναι μόνον η δράση των καταπιεσμένων μαζών και πως η «επαναστατική ιδεολογία» είναι δείγμα υποχώρησης και προσαρμογής, καθώς εύκολα μπορεί αυτή να συμφιλιωθεί με τις απαιτήσεις του συστήματος. Το μοναδικό βιβλίο του Λαυραντώνη κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα και περιλαμβάνει μεταφρασμένο στα αγγλικά ένα κείμενό του από το 1964.

14/10/2025
Επειδή όλοι μπορεί να συμπεριφερθήκαμε σα ρεμάλια, κάποια στιγμή στη ζωή μας, πενθούμε απόψε για το χαμό του Άλκη Γιαννακά...

14/10/2025
Για τον μεγάλο τραγουδιστή των Blue Birds και των Idols (για μένα υπήρξε κορυφαίος), τον Γιώργο Πετρίδη, θα βρεις πολλά να διαβάσεις στο "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60...." [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

Μόνο και μόνο να τον προσέξεις με τι αίσθημα, ορμή και ερμηνευτικό θράσος τραγουδάει το "Τρικυμία στην καρδιά μου" φτάνει. Να μη μιλήσω για "Indian reservation" κτλ.

13/10/2025
Στις 3 Μαρτίου 1970 κυκλοφορεί το δέκατο τεύχος του περιοδικού ποικίλης ύλης «Ψυχαγωγία» με εξώφυλλο... Hair! Διαβάζουμε: «Οι Τρίχες “Είδα στο Λονδίνο την πολύκροτη παράσταση”». Ποιος ήταν εκείνος που είχε δει το “Hair” και που θα έγραφε αναλυτικά γι’ αυτό; Ήταν ο Γιάννης Πετρίτσης (δημοσιογράφος τότε και λίγο αργότερα τραγουδοποιός).

Το κείμενο του Πετρίτση στην «Ψυχαγωγία» θα έπεφτε τότε στα χέρια του Μίκη Θεοδωράκη, όταν βρισκόταν ακόμη στο στρατόπεδο του Ωρωπού. Ο Θεοδωράκης εντυπωσιάζεται από το κείμενο του Πετρίτση και γράφει ένα δικό του απαντώντας στον συντάκτη της «Ψυχαγωγίας» και συμπληρώνοντάς τον, το οποίο συμπεριλαμβάνει στο ιστορικό βιβλίο του «Μουσική για τις Μάζες» [Ολκός, 1972]. (Να σημειώσω επίσης πως ο Θεοδωράκης είχε δει το “Hair” στη Νέα Υόρκη και μιλούσε γι’ αυτό από το 1970 – π.χ. στο γαλλικό “Pop Music”).
Για όλα αυτά θα διαβάσεις πάμπολλες λεπτομέρειες στο «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του ’60 (μία αντι-ανάγνωση)» [Όγδοο, 2025], που τώρα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

12/10/2025
>>Τέλος τα «τσαντίρια» στο Σύνταγμα -Μητσοτάκης: Η φύλαξη και συντήρηση του Αγνώστου Στρατιώτη περνά στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας<<

[με κάτι τέτοια ηδονίζονται...]

11/10/2025
Το «Ραντεβού στο Κύτταρο» [Όγδοο, 2024] τελείωσε (και βεβαίως σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό). Είναι εξαντλημένο στον εκδότη εννοώ.
Η Πολιτεία πούλησε μερικές εκατοντάδες αντίτυπα γιατί θεώρησε το βιβλίο πως ήταν δεύτερη έκδοση (όπως και ήταν) δίνοντάς το από την αρχή με έκπτωση 20%, αλλά πλέον δεν έχει άλλα αντίτυπα (γιατί δεν έχει άλλα το Όγδοο για να της δώσει).

Τούτο σημαίνει πως σε κυκλοφορία υπάρχουν αυτή τη στιγμή μόνον όσα αντίτυπα βρίσκονται ήδη στα βιβλιοπωλεία (λίγα υποθέτω). Το λέω για να το γνωρίζουν αυτό οι φίλοι και οι φίλες, που δεν έχουν αγοράσει ακόμη το βιβλίο και που ενδιαφέρονται να το προμηθευτούν, πριν χαθεί εντελώς από την κανονική αγορά (καθότι μετά θα υπάρχει μόνο στα second hands, με ό,τι σημαίνει αυτό).

10/10/2025
Proxy βράβευση. Κατά βάση βραβεύτηκε η αμερικάνικη κτηνώδης "προστασία".
[πρόεδρε μην κλαις - δικό σου είναι το βραβείο, έστω και δι' αντιπροσώπου]

10/10/2025
Δηλαδή αυτός που μαχόταν τον κομμουνισμό 60 χρόνια, άκουγε ροκ και επέτρεψε την προβολή του "Γούντστοκ" (Three Days of Peace and Music) δεν άξιζε να πάρει νόμπελ ειρήνης ; (γέλιο) Κι αυτός δικό τους παιδί ήταν... [τα χάλια τους]

10/10/2025
>>Μετά τον Αύγουστο του ’65 η τρέλα της yanka είχε οπωσδήποτε υποχωρήσει, παρότι όλη εκείνη την περίοδο φαίνεται πως επωφελήθηκαν ή επιχείρησαν να επωφεληθούν πολλοί (και πολλές εταιρείες), αφού, εκτός των Forminx και των Juniors, γιάνκες ηχογράφησαν οι Charms («Yanka» στην Popular – το εμφανίζουν ως traditional και δεν ήταν μακριά από την αλήθεια), οι Γαλαξίες («Γιάνκα για μικρά παιδιά» σε ετικέτα Polydor και ROL), ο Tony Pinelli με την Athinea Orchestra («Rosalie yanka» και «Yiovanka yanka» στην Lyra), οι Πατρινοί Spiders («Penguin, jenka» στην Polydor), οι Dragon’s («Acropolis yanka» στην RCA Victor), οι Sea-Gulls («Safari jenka» στην Pan-Vox), οι Orchestre Aris-Alba («Nicolassa yanka» στην RCA Victor), ο Τίνο Ανδροκλής και οι Σολίστες του («Παίξε γιάνκα» στην Simonetta), αλλά και συνθέτες όπως ο Μίμης Πλέσσας, με την «Greek jenka» του στην Lyra (ακούγεται στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου «Μια Τρελλή Τρελλή Οικογένεια» και χορεύεται από τους Αλέκο Τζανετάκο-Κατερίνα Γώγου) και ο Γεράσιμος Λαβράνος. Αλλά, εδώ, αξίζει να σταθούμε κάπως παραπάνω... <<

Στο "Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική στη Μακρά Δεκαετία του '60 (μία αντι-ανάγνωση)" [Όγδοο, 2025] θα διαβάσεις πολλά για την τρέλα της yanka, που δεν θα τα βρεις αλλού...

αναγνώστες και αναγνώστριες για το πιο πρόσφατο βιβλίο μου (ΙΙI)

Dimitrios Kambakos 

Babis Moulakakis 

Φώντα καλησπέρα! Εδώ πήρα το νέο βιβλίο, κ το κύτταρο ! Καλή επιτυχία καλοταξιδο,! αν είμαι αθηνα θα έρθω να πω ένα γεια, σιγουρα! Οκ κ πολιτεία το έχουν σε καλό σημείο
Δεν θα το έκρινα ούτε από τις λέξεις, ούτε από τις σελίδες, ούτε από την ποιότητα της έκδοσης. Το βιβλίο του Φώντα Τρούσα είναι Σπάνιο πόνημα με απίστευτες και άγνωστες πληροφορίες και αποκόμματα εποχής. Σε αυτή την Έρευνα και τη Συλλογή υλικού που μας προσφέρει, τι τιμή να βάλει κανείς;;; Ανεκτίμητο! 

Giorgos Katsampas

Tasos Giannousis

Καλή συννεφιασμένη μας Κυριακή, φίλες & φίλοι. 

Apostolos Papaeconomou
Και τα 3 αγορασμένα από την στιγμή της κυκλοφορίας τους. Αναζητείται ελεύθερος χρόνος για να διαβαστούν…

Andreas Knps 

αναγνώστες και αναγνώστριες για το πιο πρόσφατο βιβλίο μου (ΙΙ) 

https://diskoryxeion.blogspot.com/2025/08/blog-post_25.html 

αναγνώστες και αναγνώστριες για το πιο πρόσφατο βιβλίο μου (Ι) 

https://diskoryxeion.blogspot.com/2025/08/blog-post.html

RAPHAËL PANNIER QUARTET / KHADIM NIANG & SABAR GROUP ζωντανοί στο Saint-Louis της Σενεγάλης

Το “Live in Saint Louis, Senegal” [miel music, 2025] του κουαρτέτου του γάλλου ντράμερ Raphaël Pannier και του συγκροτήματος του σενεγαλέζου percussion player (χειρίζεται sabar) Khadim Niang θα κυκλοφορήσει επισήμως στις 7 Νοεμβρίου από το label miel music του Miguel Zenón. Λέμε για την αποτύπωση ενός πυρακτωμένου, ενός διονυσιακού live, που συνέβη στο Saint Louis Jazz Festival, στο Saint-Louis της Σενεγάλης, στις 19 Μαΐου 2024, από αυτή την μοναδική συνεργασία ενός δυτικού, ας το πούμε έτσι, κουαρτέτου (Raphaël Pannier project leader, ντραμς, ενορχηστρώσεις, Yosvany Terry άλτο σαξόφωνο, shekere, Thomas Encho πιάνο, rhodes, François Moutin κοντραμπάσο, ηλεκτρικό μπάσο) και του 8μελούς σχήματος παραδοσιακών σενεγαλέζικων κρουστών (Sabar group) υπό τον Khadim Niang. Βασικά στο ούλτρα περιποιημένο αυτό digipak (με το 32σέλιδο booklet) καταγράφονται έξι κομμάτια από το live των δύο σχημάτων στο Saint-Louis, ενώ ένα (το υπ’ αριθμόν 3) είναι ηχογραφημένο σ’ ένα στούντιο της πόλης τέσσερις μέρες νωρίτερα. 

Το track list (και του CD και του live προφανώς) φαίνεται πως είναι φτιαγμένο από την αρχή για να εντυπωσιάζει. Για συναυλία πρόκειται εξάλλου και άρα είναι συμβατές οι επιλογές από “Lonely woman”, “Take five” και “Naima”, οι οποίες, μαζί με τα υπόλοιπα τέσσερα tracks, προσφέρουν σ’ αυτό το 12μελές (κοινό) σχήμα τη δυνατότητα να δημιουργήσει και να ενθουσιάσει. Το λέμε, γιατί αυτά που ακούγονται στο “Live in Saint Louis, Senegal” είναι άκρως εντυπωσιακά, και δεν αναφέρομαι μόνο στις ηφαιστειακές διασκευές στις συνθέσεις του Ornette Coleman, του Paul Desmond και του John Coltrane, αλλά και στα υπόλοιπα πρωτότυπα tracks, στα οποία ο κρουστός ορυμαγδός είναι άνευ προηγουμένου (ακούς, για παράδειγμα, το 8λεπτο... χειροβολητό, κατά το ποδοβολητό, “Hommage to Doudou N’Diaye Rose” και αμέσως αντιλαμβάνεσαι). Κομμάτια, δε, σαν το 11λεπτο “Sine saloum”, στο οποίο ευθυγραμμίζονται και οι δώδεκα μουσικοί, είναι απλώς μαγικά – και βασικά θα πρέπει να αισθανόμαστε τυχεροί όλοι εμείς, επειδή αυτό το καταπληκτικό live ηχογραφήθηκε και άρα μπορούμε να το απολαμβάνουμε ό,τι ώρα θέλουμε, όπου θέλουμε.
Επαφή: www.raphaelpannier.com

στο Protagon για το νέο βιβλίο μου

Το να γράψουν στο Protagon για το νέο βιβλίο μου είναι ένα από τα άγραφα.
Το λέω, πρώτον, γιατί εκεί οι άνθρωποι έγραψαν μόνοι τους, χωρίς απολύτως καμία συνεννόηση μαζί μου ή με τον εκδοτικό οίκο (κάτι εντελώς σπάνιο στις μέρες μας στα μεγάλα σάιτ), και δεύτερον, γιατί, εγώ δεν έχω κανενός είδους σχέση με το Protagon, ούτε επαγγελματική, ούτε... ερασιτεχνική και φυσικά, ούτε ιδεολογική.

Επειδή όμως το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία & Πολιτική...» [Όγδοο, 2025] είναι μία επιστημονική δουλειά, που αντιμετωπίζει τα θέματα της κουλτούρας, της κοινωνίας και της πολιτικής δίχως κολλήματα, λέγοντας τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη για την δεξιά, την ακροδεξιά, την αριστερά, την ακρο-αριστερά, τη χούντα κ.τλ., οι άνθρωποι, εκεί, φαίνεται πως το εκτίμησαν αυτό – και γι’ αυτό από εμένα τους αξίζει ένα μπράβο. Τους ευχαριστώ λοιπόν για όσα λένε για το βιβλίο μου, και γι’ αυτή την καθαρή στάση τους.
Δεν υπάρχει πιο σημαντικό από να μιλάνε, για σένα, με καλά λόγια οι «εχθροί» σου.
Στο λινκ...
https://www.protagon.gr/themata/oi-beatles-sti-skiatho-o-zak-brel-sta-asteria-tis-glyfadas-44343234552?fbclid=IwY2xjawNZ3TtleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFFZnFMWndlMDY2OU1CY2RBAR69wSVsQAyUgz893rKHjW0ypKNaNomrh7hpHXAlpmdUnekJqpuERsgN2yWn3w_aem_Gt-mRuPJgR3qCJJqjevEIw